Thomas Jorling, een belangrijke architect van de Clean Air Act uit 1970, is het niet eens met de bewering van de regering-Trump dat de wet geen regulering van broeikasgassen toestaat. Jorling stelt dat de wetgeving opzettelijk geschreven is om flexibel te zijn, anticiperend op toekomstige wetenschappelijke ontdekkingen over verontreinigende stoffen. Dit debat vormt nu de kern van de inspanningen van de regering om de milieuregelgeving in de VS te verzwakken.
De oorspronkelijke bedoeling
De Clean Air Act werd opgesteld in een tijd waarin de klimaatverandering nog niet volledig werd begrepen, maar Jorling en zijn collega’s wisten dat de wetenschap vooruitgang zou boeken. Het wetsvoorstel was bedoeld om zich aan te passen aan nieuwe verontreinigende stoffen zonder dat daarvoor voortdurend tussenkomst van het Congres nodig was. Wetgevers, waaronder de Republikeinen, drongen aan op een toekomstbestendige wet: ze wilden niet elke keer opnieuw naar het Congres komen als er een nieuwe dreiging opdook.
De omkering van de EPA
In februari trok de Environmental Protection Agency (EPA) de ‘bedreigingsbevinding’ uit 2009 in, waarin werd vastgesteld dat broeikasgassen een gevaar vormen voor de menselijke gezondheid. Hiermee werd de federale autoriteit om de uitstoot van voertuigen en energiecentrales te reguleren effectief ontmanteld. Het besluit heeft aanleiding gegeven tot juridische uitdagingen van democratische staten en milieugroeperingen, waarbij de zaak waarschijnlijk naar het Hooggerechtshof zal gaan.
Een tweeledige erfenis
Jorlings standpunt verschilt sterk van het moderne Republikeinse standpunt. Tijdens de opstelling van het wetsvoorstel in de jaren zeventig was hij echter een belangrijke adviseur van de Republikeinse senatoren. Deze tweeledige samenwerking, ooit gemeengoed, is nu zeldzaam in de Amerikaanse politiek. De 85-jarige Jorling benadrukt vanuit zijn huis in Massachusetts dat het aanpassingsvermogen van de wet opzettelijk was, en niet toevallig.
“We wilden niet elke keer terugkomen naar het Congres als er een nieuwe verontreinigende stof werd ontdekt.”
De juridische strijd over de reikwijdte van de Clean Air Act gaat niet alleen over regelgeving; het gaat erom of een wet van een halve eeuw oud de milieubedreigingen van de 21e eeuw effectief kan aanpakken. De uitkomst zal de toekomst van het Amerikaanse klimaatbeleid opnieuw vormgeven.
