De nieuwe serie van Apple TV, Pluribus, draait om een mysterieus radiosignaal afkomstig van een verre exoplaneet: Kepler-22b. Maar dit is geen pure sciencefiction; Kepler-22b is een echte planeet die in 2009 door NASA is ontdekt en het bestaan ervan roept fundamentele vragen op over het leven buiten de aarde. Terwijl de show een bewuste oceaanwereld voorstelt die door de kosmos uitzendt, is de realiteit van Kepler-22b veel onzekerder – en dat is precies wat het fascinerend maakt.
Hoe werd Kepler-22b ontdekt?
De Kepler-ruimtetelescoop heeft geen foto gemaakt van Kepler-22b. In plaats daarvan ontdekten astronomen het met behulp van de transitmethode. Hierbij wordt het subtiele dimmen van een ster waargenomen terwijl een planeet ervoor beweegt. Dankzij deze ‘kosmische knipperingen’ konden wetenschappers het bestaan en de baan van de planeet bevestigen. De ontdekking, geleid door William Borucki, was een mijlpaal en bewees dat planeten ter grootte van de aarde in bewoonbare zones niet alleen theoretische mogelijkheden zijn.
Is Kepler-22b echt “aardeachtig”?
Vroege krantenkoppen noemden Kepler-22b een ‘nieuwe aarde’ of een ‘aardse tweeling’, maar de vergelijking is misleidend. De planeet is ongeveer twee keer zo groot als de aarde en wordt geclassificeerd als een ‘superaarde’. Deze term betekent eenvoudigweg dat het groter is dan onze planeet, maar kleiner dan Neptunus. Cruciaal is dat wetenschappers nog steeds niet weten waar Kepler-22b van is gemaakt. Het kan rotsachtig zijn, bedekt met water, of zelfs een gasreus zonder vast oppervlak. Alle mogelijkheden passen bij de huidige data.
De bewoonbare zone: hoop en onzekerheid
Kepler-22b bevindt zich in de bewoonbare zone van zijn ster, het gebied waar de temperatuur vloeibaar water mogelijk zou kunnen maken. De aanwezigheid van vloeibaar water is echter niet gegarandeerd. De atmosfeer van de planeet, als die er is, zou de oppervlaktetemperatuur bepalen. Een dichte atmosfeer zoals die van Venus zou een verzengende omgeving kunnen creëren, terwijl een dunne atmosfeer zoals die van Mars deze ijskoud zou achterlaten.
“Het fortuin lachte ons toe met de ontdekking van deze planeet”, zei William Borucki. “De eerste transit werd vastgelegd slechts drie dagen nadat we het ruimtevaartuig operationeel gereed hadden verklaard.”
De onmogelijkheid van reizen
Pluribus toont een directe uitwisseling tussen de aarde en Kepler-22b. In werkelijkheid bevindt de planeet zich op een afstand van 640 lichtjaar – een onoverkomelijke afstand met de huidige technologie. Zelfs bij de hoogste snelheden van ruimtevaartuigen als Voyager 1 zou een reis ruim 11 miljoen jaar duren. De enorme omvang van de interstellaire ruimte onderstreept de nutteloosheid van onmiddellijk contact. Het uitgangspunt van de show erkent deze onmogelijkheid, waarbij één personage botweg zegt: “We zullen waarschijnlijk nooit iets over hen te weten komen. Ze zijn te ver weg.”
Kepler-22b blijft een verleidelijk enigma. De ontdekking ervan was een mijlpaal en bewees dat er buiten ons zonnestelsel aardachtige planeten bestaan. Maar of het leven herbergt, of zelfs maar op een betekenisvolle manier op de aarde lijkt, blijft een onbeantwoorde vraag. De ware aard van de planeet blijft, net als het radiosignaal in Pluribus, gehuld in mysterie.
