In een historische sprong voor de verkenning van de menselijke ruimte zijn de vier astronauten aan boord van NASA’s Artemis II -missie officieel verder van de aarde gereisd dan enig mens in de geschiedenis.
Maandagmiddag heeft de bemanning – Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen – het al lang bestaande record van de Apollo 13-missie in 1970 overtroffen. De bemanning navigeert momenteel met het Orion-ruimtevaartuig naar een maanvlucht die hen achter de maan zal brengen en een zicht biedt op de achterkant van de maan die tientallen jaren voor het menselijk oog verborgen is gebleven.
Het Apollo-record breken
Om 13:56 uur Op maandag passeerde de bemanning de grens van 248.655 mijl, waarmee de afstand die de Apollo 13-bemanning meer dan 55 jaar geleden had afgelegd, werd overschaduwd. De missie zal naar verwachting om 19:07 uur haar piekafstand van ongeveer 252.760 mijl bereiken. ET, terwijl het ruimtevaartuig zijn lus rond de maan begint.
Deze mijlpaal is niet louter een numerieke prestatie; het is de eerste keer sinds 1972 dat mensen zich zo diep de ruimte in hebben gewaagd. Hoewel de Artemis II-missie geen landingsmissie is, dient ze wel als een kritische ‘testvlucht’ voor de levensondersteunende systemen en technologieën die nodig zijn voor toekomstige verkenning van de maan en Mars.
De achterkant van de maan en de radio-black-out
Terwijl de missie de volgende fase ingaat, zullen de astronauten een periode van isolatie tegenkomen die bekend staat als een radio-black-out.
- De Blackout: Vanaf 18:44 uur ET zal de maan fysiek radiosignalen tussen de aarde en het Orion-ruimtevaartuig blokkeren. De bemanning zal ongeveer 41 minuten geen contact hebben met Mission Control.
- Veiligheidsmaatregelen: NASA-functionarissen benadrukken dat dit een routinematig onderdeel is van maanvluchten. Om de veiligheid te garanderen, maakt de bemanning gebruik van een “gratis retour”-traject. Dit betekent dat zelfs als de motoren van het ruimtevaartuig zouden uitvallen tijdens de black-out, de zwaartekracht van de maan en de aarde de capsule op natuurlijke wijze terug naar huis zou leiden.
- Wetenschappelijke ontdekking: Zodra ze uit de black-out komen, zal de bemanning de andere kant van de maan hebben waargenomen: een gebied dat wordt gekenmerkt door een dikkere korst en een veel hogere dichtheid aan inslagkraters vergeleken met de kant die we vanaf de aarde zien.
“De andere kant zal er helderder uitzien dan de nabije kant, omdat deze meer inslagkraters heeft… en het kan er ook grijzer uitzien”, merkte dr. Julie Stopar van het Lunar and Planetary Institute op.
Een moment van persoonlijk eerbetoon
Te midden van de technische manoeuvres waarbij veel op het spel stond, zorgde de missie ook voor een diep menselijk moment. Tijdens een communicatieverbinding met Mission Control verzocht de bemanning om een maankrater ter nagedachtenis aan Carroll Wiseman, de overleden echtgenote van missiecommandant Reid Wiseman.
De inwijding van “Carroll Crater” diende als een aangrijpende herinnering aan de persoonlijke offers die mensen in het ruimtevaartprogramma vaak brachten. Het moment werd begroet met een stil eerbetoon van vluchtleiders in Houston, waarbij de hechte gemeenschap werd benadrukt die astronauten en hun families ondersteunt.
Waar u op moet letten
Naarmate de missie vordert, worden er verschillende belangrijke gebeurtenissen verwacht:
1. Dichtste nadering: Om 19:02 uur ET zal de Orion langs de maan vliegen op een hoogte van slechts 6.000 kilometer.
2. De “Earthrise”: Terwijl de bemanning vanaf de andere kant tevoorschijn komt, kunnen ze getuige zijn van een beeld dat doet denken aan de iconische Apollo 8-foto uit 1968, waarbij ze de aarde boven de maanhorizon zien opkomen.
3. Zonsverduistering: om 20:35 uur ET zullen de astronauten een zonsverduistering van 53 minuten meemaken, wat een uniek uitkijkpunt biedt om de corona van de zon te observeren.
Conclusie
De Artemis II-missie markeert een cruciale overgang van het Apollo-tijdperk naar een nieuw tijdperk van verre ruimteverkenning. Door afstandsrecords te verbreken en de grenzen van het menselijk uithoudingsvermogen te testen, maakt deze bemanning de weg vrij voor de volgende generatie maanverkenners.
