Nieuw onderzoek suggereert dat medicijnen voor gewichtsverlies, bekend als GLP-1-agonisten, niet alleen de eetlust kunnen onderdrukken, maar ook verslavend gedrag kunnen verminderen. Uit een recent onderzoek onder Amerikaanse veteranen met diabetes bleek dat degenen die deze medicijnen gebruikten een significant lager risico hadden op een overdosis drugs en de daaraan gerelateerde sterfgevallen – bijna gehalveerd vergeleken met degenen die ze niet gebruikten. Dit vergroot de mogelijkheid dat deze medicijnen kunnen worden hergebruikt voor de behandeling van verslavingen, gezien hun impact op hersengebieden die beloning en onbedwingbare trek beheersen.
Het huidige stigma rond gewichtsverlies is geworteld in de valse overtuiging dat het een kwestie van wilskracht is en niet van biologie. Hoewel GLP-1-agonisten duur zijn en bijwerkingen hebben, waaronder een mogelijk verhoogd risico op gezichtsverlies, suggereert hun effectiviteit dat obesitas niet simpelweg een gebrek aan zelfdiscipline is. Het feit dat één op de acht Amerikanen, en één op de twintig mensen in Groot-Brittannië, al een GLP-1-medicijn heeft gebruikt, toont aan dat mensen biologische oplossingen zoeken voor een ernstige gezondheidstoestand.
Het moraliseren rond obesitas staat in schril contrast met hoe wij tegen verslaving aankijken. Toen de samenleving eenmaal accepteerde dat verslaving een biologische ziekte is en geen moreel falen, werden behandelingen als methadon en suboxone algemeen geaccepteerd. Als GLP-1-medicijnen ook effectief blijken bij de behandeling van verslaving, is het tijd om dezelfde pragmatische aanpak toe te passen op obesitas. Zoals dr. David Kessler, voormalig hoofd van de Amerikaanse Food and Drug Administration, opmerkt, is zwaarlijvigheid in wezen een kwestie van biologie en niet van discipline.
De overlap met de verslavingszorg is leerzaam. Als de medicijnen werken tegen verslaving, moeten we nadenken over de vraag waarom er zo’n afkeer bestaat tegen het gebruik ervan voor een ziekte met vergelijkbare ernstige gevolgen voor de gezondheid. Echt gezond zijn vergt meer dan alleen maar een prikje, maar moraliseren over behandelingsopties gaat niet in op de onderliggende biologie.
