Er is een enorm zoetwaterreservoir ontdekt, verborgen onder het Great Salt Lake in Utah, een bevinding die aanzienlijke gevolgen zou kunnen hebben voor het waterbeheer en de beperking van stofvervuiling in de regio. De ontdekking, gedaan door onderzoekers van de Universiteit van Utah, bevestigt lang gekoesterde vermoedens en onthult tegelijkertijd dat de potentiële omvang van de ondergrondse zoetwatervoorziening veel groter is dan eerder werd gedacht.
Onderzoek vanuit de lucht onthult onverwachte diepte
Met behulp van elektromagnetische onderzoeken (AEM) vanuit de lucht heeft het team de ondergrondse geologie van Farmington Bay, een gebied langs de zuidoostelijke rand van het meer, in kaart gebracht. AEM-technologie detecteert elektrische geleidbaarheid, waardoor wetenschappers onderscheid kunnen maken tussen zout en zoet water, en de samenstelling van rotsen kunnen analyseren. Het onderzoek onthulde een dramatische daling van de diepte van het gesteente, waardoor een enorme ruimte ontstond gevuld met sediment verzadigd met zoet water.
Het reservoir strekt zich uit over een diepte van drie tot vier kilometer (bijna 2,5 mijl) in het onderzochte gebied, hoewel een uitgebreide beoordeling van het hele meer nog steeds nodig is om de volledige omvang ervan te bevestigen. Onderzoekers schatten dat het reservoir ongeveer 2.500 vierkante kilometer beslaat. Deze bevinding is opmerkelijk omdat het Great Salt Lake bekend staat om zijn hoge zoutgehalte, waardoor de aanwezigheid van zo’n groot zoetwaterlichaam onverwacht is.
Het belang van zoet water in de ondergrond
Op het bestaan van zoetwater onder de grond is gezinspeeld door de opkomst van met riet bedekte eilanden in het stroomgebied van het meer, maar deze studie levert de eerste concrete beoordeling van de omvang van het reservoir. Uit de gegevens blijkt dat het zoete water zich verder tot in het centrum van Farmington Bay uitstrekt dan verwacht, wat erop wijst dat het zelfs ten grondslag kan liggen aan het hele meer.
Deze ontdekking is van belang omdat het Great Salt Lake snel krimpt als gevolg van verdamping, waardoor sedimenten in de bodem van het meer bloot komen te liggen die giftige metalen bevatten. Naarmate deze sedimenten drogen, komen ze in de lucht terecht, waardoor een gevaar voor de volksgezondheid voor omliggende gemeenschappen ontstaat. Het zoetwaterreservoir zou kunnen worden gebruikt om deze stofhotspots te dempen, waardoor de verspreiding van schadelijke verontreinigende stoffen wordt tegengegaan. Onderzoekers waarschuwen echter dat zorgvuldig onderzoek nodig is om verstoring van het zoetwatersysteem zelf te voorkomen.
Volgende stappen en bredere implicaties
Onderzoekers zijn actief op zoek naar financiering om het AEM-onderzoek uit te breiden over het hele Great Salt Lake, met als doel de volledige grenzen van het ondergrondse gesteente in kaart te brengen. Dit zal een nauwkeurigere schatting opleveren van het zoetwatervolume dat onder het meer is opgeslagen.
“We moeten het hele Great Salt Lake in kaart brengen. Dan kennen we de boven- en onderkant”, zegt geofysicus Michael Zhdanov.
De technieken die in dit onderzoek zijn gebruikt – waarbij magnetische metingen worden gecombineerd om de diepte van rotsen te schatten met metingen van de elektrische geleidbaarheid om zoet water te lokaliseren – kunnen worden toegepast op andere soortgelijke zoute meren over de hele wereld. De bevindingen kunnen helpen bij de planning van de watervoorraden en het onderzoek naar verborgen zoetwaterreserves in droge gebieden.
Concluderend betekent de ontdekking van dit enorme zoetwaterreservoir onder het Great Salt Lake een belangrijke stap voorwaarts in het begrijpen van de hydrologie van de regio. Hoewel verder onderzoek nodig is, biedt deze bevinding een potentiële oplossing voor stofvervuiling en opent het tegelijkertijd nieuwe wegen voor duurzaam waterbeheer in het licht van de klimaatverandering en de krimpende waterlichamen.
