HBO’s The Pitt is niet alleen een medisch drama; het is een grimmige weerspiegeling van de druk waarmee de moderne gezondheidszorg wordt geconfronteerd. Hoewel de show expliciete verwondingen en chaos op de eerstehulpafdeling niet uit de weg gaat, is de meest verontrustende verhaallijn niet het bloederige: het is de langzame, sluipende adoptie van generatieve AI in ziekenhuisworkflows.
Het tweede seizoen concentreert zich op een enkele, brutale Four of July-dienst in het Pittsburgh Trauma Medical Center. Terwijl ervaren arts dr. Robby Robinavitch zich voorbereidt op een sabbatical, arriveert dr. Baran Al-Hashimi om te helpen bij het beheer van de eerste hulp. De spanning is niet alleen maar persoonlijke wrijving; het gaat over verschillende filosofieën over hoe om te gaan met een overbelast systeem. Dr. Al-Hashimi is voorstander van AI-aangedreven transcriptiesoftware, terwijl anderen sceptisch blijven.
De kern van de vraag is niet of AI werkt, maar waarom ziekenhuizen er überhaupt gebruik van maken. Dr. Trinity Santos, tweedejaarsstudent, heeft moeite om de grafieken bij te houden, wat een systemisch probleem benadrukt: onderbezetting en burn-out. AI wordt niet gepresenteerd als een oplossing, maar als een pleister voor diepere wonden. Hoewel de software de meeste dictaten nauwkeurig transcribeert, laten de onvermijdelijke fouten (zoals die in het dossier van een chirurg) zien dat AI niet onfeilbaar is.
The Pitt trapt niet in de makkelijke valkuil van ‘AI is kwaadaardig’. In plaats daarvan onderzoekt het de pragmatische redenen waarom professionals het zouden kunnen gebruiken, naast de kritische behoefte aan scepticisme. De show erkent rechtszaken uit de echte wereld over AI-gerelateerde medische fouten, en onderzoeken die de betrouwbaarheid van AI in de gezondheidszorg in twijfel trekken. Het AI-boosterisme van Dr. Al-Hashimi onderstreept hoe het adopteren van technologie de werkdruk kan verhogen door middel van dubbele controles, waardoor burn-out wordt verergerd in plaats van verlicht.
De onderliggende boodschap is duidelijk: technologie kan systemische problemen niet oplossen. Door AI aangestuurde transcriptie kan het in kaart brengen versnellen, maar kan onderbezetting of overbevolking niet oplossen. De show weerspiegelt uitdagingen uit de echte wereld, waaronder het nationale tekort aan verpleegkundigen en de onderfinanciering van ziekenhuizen. De oplossing is niet het toevoegen van meer technologie aan het probleem, maar het aanpakken van de diepere oorzaken: meer personeel, meer middelen en een duurzaam systeem.
The Pitt is niet alleen een drama; het is een waarschuwend verhaal over hoe technologie fundamentele tekortkomingen in de gezondheidszorg kan maskeren, in plaats van ze op te lossen. De briljantheid van de show ligt in de weigering om een complex vraagstuk te vereenvoudigen.
