NASA bereidt zich voor om vier astronauten op een baanbrekende missie in een baan om de maan te sturen, die de verste reis van de mensheid vanaf de aarde markeert sinds de Apollo 17-missie in 1972. De Artemis II-vlucht, gepland voor later dit jaar, zal cruciale systemen testen voor toekomstige maanlandingen en vertegenwoordigt een belangrijke stap in de richting van het vestigen van een duurzame aanwezigheid op de maan.
De missie en de betekenis ervan
Deze missie is geen terugkeer naar landing op de maan, maar een cruciale testvlucht. Het primaire doel is om de levensondersteunende systemen en andere essentiële componenten van het Orion-ruimtevaartuig in de diepe ruimte te valideren. Als dit lukt, zal Artemis II al in 2027 de weg vrijmaken voor bemande landingen, waardoor de menselijke maanverkenning na een decennialange onderbreking weer op gang komt.
De heropleving van het Artemis-programma gaat niet alleen over wetenschappelijke ontdekkingen. Het gaat ook over het verkennen van hulpbronnen. De maan biedt mogelijkheden voor de winning van bevroren water voor toekomstige ruimtemissies en voor de winning van helium-3, een zeldzame isotoop die fusie-energiecentrales zou kunnen voeden. Dit maakt de maan tot een belangrijke strategische troef voor de ruimtevaartontwikkeling op de lange termijn.
De hardware: SLS en Orion
Bij de missie zal gebruik worden gemaakt van NASA’s Space Launch System (SLS)-raket, een modern equivalent van de Saturn V die werd gebruikt tijdens het Apollo-tijdperk. De SLS is 100 meter hoog, weegt 5,75 miljoen pond wanneer hij van brandstof wordt voorzien, en kan 60.000 pond naar de maan tillen. Deze raket is een mix van beproefde technologieën uit de space shuttles uit de jaren 70, bijgewerkt met moderne techniek.
De Orion-capsule zal de astronauten naar een baan om de maan brengen en terug. De bemanningsmodule zal bij terugkeer naar de aarde neerstorten in de Stille Oceaan nabij San Diego. Het ontwerp van Orion omvat een ‘gratis terugkeer’-traject, wat betekent dat het ruimtevaartuig zelfs bij storingen in het voortstuwingssysteem naar de aarde kan terugkeren, waardoor de veiligheid van de bemanning wordt gegarandeerd.
The Crew: Geschiedenis in de maak
De bemanning van Artemis II bestaat uit drie NASA-astronauten – commandant Reid Wiseman, piloot Victor Glover en missiespecialist Christina Koch – allemaal veteranen van het internationale ruimtestation. Ze worden vergezeld door de Canadese astronaut Jeremy Hansen, waarmee hij het eerste niet-NASA-bemanningslid op een maanmissie is.
Victor Glover wordt de eerste zwarte astronaut die rond de maan reist, en Christina Koch de eerste vrouw. Deze mijlpalen markeren een nieuw tijdperk van diversiteit in de ruimteverkenning.
Het pad voorwaarts: Artemis III en verder
NASA was aanvankelijk van plan om tegen eind 2028 astronauten op de maan te laten landen met Artemis III. De plannen zijn echter verschoven. Artemis III zal nu dienen als testvlucht in een baan om de aarde, waarbij rendez-vousmanoeuvres worden geoefend met de maanlanders van SpaceX en Blue Origin. Als dit lukt, kunnen Artemis IV en V al in 2028 proberen te landen, waarmee mogelijk het doel van voormalig president Trump wordt bereikt om astronauten vóór het einde van zijn tweede termijn naar de maan terug te sturen.
De totale kosten voor de ontwikkeling van de SLS-, Orion- en grondsystemen hebben de $ 50 miljard overschreden. Elke lancering van SLS/Orion kost naar schatting ongeveer 4,1 miljard dollar. Dit onderstreept de enorme financiële inzet die nodig is voor verkenning van de verre ruimte.
De Artemis II-missie is niet alleen een symbolische reis; het is een cruciale stap in de richting van het vestigen van een duurzame menselijke aanwezigheid buiten de aarde. Het succes van deze missie zal de komende decennia het tempo en de richting van de maanverkenning bepalen.
