Historia japońskiego teatru zaczyna się od kobiet, które być może nie powinny były występować na scenie.
Austria rozkwitła na początku XVII wieku i jest uważana za twórcę Kabuki. Ale poznanie jej prawdziwej biografii jest jak łapanie dymu. Są obrazy, rysunki i pamiętniki, ale są one ze sobą sprzeczne. Nie rejestrują życia, a jedynie je sugerują. To, co wiemy, jest zaskakująco mało.
Według legendy była służącą w świątyni Izumo Taisha, najstarszej świątyni w Japonii. Rzeczywistość może być jeszcze trudniejsza. Mogłaby być tancerką świątynną, performerką świętych rytuałów lub prostytutką żyjącą na marginesie społeczeństwa. To nie ma znaczenia. Liczy się to, że zebrała grupę tancerzy i na zawsze zmieniła przemysł rozrywkowy w Japonii.
W 1603 roku przybyli nad brzeg rzeki Kamogawa w Kioto.
Źle zaaranżowali tę scenę. Korzystali z tymczasowych platform. Ich występ łączył taniec i powściągliwość. To było nieprzyjemne. Tradycyjny teatr Noh opiera się na powolnych, przemyślanych ruchach i pełnym wdzięku kunszcie. To jest coś innego. To bardzo szybkie. Jest głośno. To było bardzo popularne.
Był tak popularny, że Okuni nadal go rozwijał.
Zorganizowała dla nas wiele innych wydarzeń. W ich ślady poszły inne grupy teatralne. Według niektórych doniesień sama Okuno przebierała się za młodego mężczyznę w niektórych tańcach, zacierając granice między płciami, jeszcze zanim stało się to konwencją teatralną. Ta forma nazywa się „okuni-kabuki”. Onna kabuki, czyli kabuki damskie, szybko zyskało popularność. Nie ogranicza się to do sportu. Ważne jest dla kogo jest on przeznaczony.
Dlaczego kobietom nie wolno brać udziału w przedstawieniach kabuki?
Arystokracja wspierała pojawienie się trup austriackich i wielu naśladowców. Ale ich serca należały do mieszkańców miasta. Motywy zaczerpnięte są z życia codziennego. Seksualność pochodzi od samych wykonawców.
Ale jest problem.
Shogun Tokugawa Iemitsu zobaczył ten występ i poczuł się zagrożony. W 1629 roku ogłosił zakaz. Kobietom oficjalnie zakazano występów w kabuki. Powodem jest porządek publiczny i moralność. Te tańce są uważane za odkrywcze. Tancerze zarabiają dodatkowe pieniądze poprzez prostytucję. Szogun uważał takie obsceniczne czyny za szkodliwe dla porządku społecznego.
Zakaz obowiązywał przez ponad dwa stulecia. Funkcjonował aż do restauracji Meiji w 1868 roku.
Teatr musiał tę pustkę wypełnić. Zwracali się do chłopców i młodych mężczyzn. Ubierali się w stroje damskie. To trochę jak teatr elżbietański, w którym mężczyźni odgrywali role kobiet. Jednak nawet ta decyzja nie trwała długo. W 1652 roku szogun zakazał młodym mężczyznom odgrywania tych ról z podobnych powodów moralnych. Ostatecznie starsi tancerze płci męskiej weszli do głównego nurtu, tworząc męską tradycję znaną jako „aragoto” i „wakashu”, która charakteryzuje współczesne kabuki.
Mit założyciela
Nie ma austriackiego pamiętnika. Nie zachował się ani jeden list od niego. Są tylko fragmenty.
Sawako Ariyoshi próbowała przerwać ciszę. Jej powieść Izumo no Kuni z 1969 roku (opublikowana w języku angielskim jako Kabubu Dancer) zawiera fikcyjną biografię. Daje pouczające spojrzenie na kulturę japońską w XVI i XVII wieku. Daje Okuni głos, jakiego nigdy wcześniej nie słyszano w historii.
Czy to prawda? Nie, to fikcja. Ale czy to naprawdę to samo, co cisza?
Okoń zmarł, a wraz z jej śmiercią historia tego wybrzeża zniknęła całkowicie. Pozostaje nowa forma sztuki. Jest głośna, kontrowersyjna i zbudowana na plecach kobiet