Greg Davies zit in een hoge stoel en kijkt naar buiten in een kamer vol mensen die er een puinhoop van proberen te maken. Dit is het speelveld. Dat is de vangst. Je neemt vijf cabaretiers of beroemdheden, geeft ze verzegelde enveloppen en ziet ze ontrafelen. De taken zijn raar. Excentrisch. Vaak absurd.
Maar de echte magie zit niet in de uitdaging zelf. Het bevindt zich in een grijs gebied.
De show verloopt in een bepaald soort chaos. Deelnemers krijgen instructies die vaag van aard zijn. Dit is geen bug. Het is een functie. Ze worden beoordeeld door Greg Davies, die de Taskmaster speelt. Zijn oordeel gaat echter niet over objectieve waarheid. Het is subjectief. Het gaat erom wat hij op dit moment het grappigste of meest indrukwekkende vindt.
Deze dubbelzinnigheid geeft de deelnemers ruimte om te ademen. Of breken.
Je kunt schandalige oplossingen vinden. Je kunt de regels veranderen totdat ze worden overtreden. Of ze kunnen gewoon onheil veroorzaken omdat ze dat kunnen. Eén taak zou kunnen zijn: ‘Steek dit in je mond.’ Er staat niet hoe. Er staat niet waarom. De deelnemer kon het dus efficiënt doen. Een ander probeert het misschien in zijn geheel door te slikken. De derde zou kunnen huilen.
Zeker, Greg geeft punten op basis van prestaties. Maar hij geeft ook punten op basis van zijn humeur.
Denk er eens over na. Het beoordelingssysteem is gebaseerd op subjectieve voorkeuren. Het is oneerlijk. Het is inconsistent. Het is briljant.
Deelnemers weten dit. Ze leunen erin. Ze gaan verder dan de grenzen van de taak, niet om te winnen maar om te entertainen. Zo creëren ze een unieke komedie. Het is geen script. Het is niet gepolijst. Het is rauw. Het is raar. Het is Taskmaster.
Wat is een betere manier om te zien hoe mensen een verzegelde envelop te slim af proberen te zijn? Waarschijnlijk niet. Maar je kijkt niet naar Taskmaster als het gaat om winnende strategie. Je kijkt ernaar om te zien wat er gebeurt als je een eenvoudige instructie opvolgt en er vijf creatieve geesten mee de vrije loop laat.
De resultaten zijn onvoorspelbaar. Lachen is echt. Hoe zit het met Greg Davies? Hij kijkt alleen maar. En rechters. En af en toe lachen.
