Rok 2019 przeszedł do historii telewizji jako rok legendarny. Seriale z tego roku zdołały podbić serca widzów i nadal są aktywnie dyskutowane. Lista zawiera nie tylko seriale posortowane według ocen IMDb, ale także krótki opis najciekawszych projektów tego roku. Bez spoilerów – jedynie krótkie wprowadzenie do fabuły. Zaktualizuj teraz swoje listy obejrzeń.
Dlaczego Czarnobyl zajmuje pierwsze miejsce?
Czarnobyl znajduje się na szczycie listy z fenomenalną oceną IMDb na poziomie 9,5. To nie tylko seria, ale sygnał ostrzegawczy. Zimnym, beznamiętnym językiem opowiada prawdę o katastrofie nuklearnej w 1986 roku. Miniserial HBO jest pełen napięcia w każdym kadrze. Obsada zapewnia szorstkie, autentyczne kreacje, które oddają tragedię bohaterów. Serial ten, ukazujący skalę katastrofy spowodowanej błędem historycznym, zapiera dech w piersiach. Jeśli jeszcze go nie oglądałeś, nie trać czasu – zacznij natychmiast.
Sprawiedliwość i niesprawiedliwość: „Kiedy nas widzą”
Drugie miejsce na liście to Kiedy nas widzą. Ocena na IMDb: 9,1. Serial wyreżyserowany przez Avę DuVernay opowiada historię sprawy Five w Central Parku. Pięciu młodych czarnych mężczyzn zostało bezprawnie uwięzionych. Seria pokazuje, jak działa system i jak rasizm i niesprawiedliwość mogą niszczyć życie. Projekt wyczerpujący emocjonalnie, ale wart obejrzenia. Oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść ukazuje cenę niesprawiedliwości.
Niezwykłe połączenie komedii i dramatu
Niektóre projekty ze środka zestawienia zacierają granice gatunkowe. Należą do nich „Specjalne” i „Stanie Unii”. Special opowiada historię młodego mężczyzny z niepełnosprawnością ruchową, patrzącego na seksualność i dynamikę relacji z nowej perspektywy. State of the Union jest dostępny w serwisie Netflix i bada wyzwania stojące przed związkami małżeńskimi, łącząc humor i krytykę społeczną. Obydwa seriale zasłużenie zaliczają się do najlepszych seriali 2019 roku.
Głębia filozoficzna i napięcie psychiczne
Russian Doll wyróżnia się oceną IMDb na poziomie 8,0. Serial z Natashą Lyonne w roli głównej opowiada o kobiecie, która wciąż powraca do swoich urodzin. Temat pętli czasu rodzi pytania egzystencjalne. W każdym odcinku ponownie zadajemy sobie pytanie: Dlaczego tu jestem? Komedia i dramat
Na ekranie migają ramki. W 1989 roku Nowy Jork ogarnął horror. Policja desperacko szukała odpowiedzi po tym, jak w Central Parku zaatakowano biegacza. To, co nastąpiło później, to coś więcej niż tylko historia kryminalna. To był błąd systemu, który zrujnował życie pięciu nastolatków.
Być może pamiętacie nagłówki gazet z końca lat 80. Być może pamiętacie oburzenie, kiedy wypuszczono ich na wolność prawie 20 lat później. Ale w When They See Us (2019) jest coś innego. To nie tylko przedstawienie rozprawy sądowej. Zabiera cię do pokoju przesłuchań. Dzieci są świadkami momentu, w którym znający już prawdę dorośli piszą rzeczywistość na nowo.
Limitowany serial Avy DuVernay przedstawia przerażające profilowanie rasowe i nadużycia prokuratorskie. Nie jest to „rozrywka” w tradycyjnym znaczeniu. To jest kalkulacja.
Ciężar niewinności
Większość dramatów sądowych uspokaja widzów. Oferują nieoczekiwany zwrot akcji. W trzecim odcinku pojawia się prawnik-bohater, który ratuje świat.
Ten serial tylko oddaje powagę sytuacji.
Aktorzy są wspaniali. W rolach głównych: Jharrel Jeremy, Asante Black, John Adepo, Emenajo i Ricky Ruiz, Kevin Richardson, Antron McCray, Kevin Hayes, Yusef Salaam i Raymond Santana. Nie odgrywają jednak „roli”. Grają młodych ludzi, których wymiar sprawiedliwości uważa za nieistotnych.
Oglądanie sceny przesłuchania było bolesne. O to właśnie chodzi. Policja nie tylko kłamała. Wykorzystali swój wiek, zamieszanie i strach, aby wymusić niewyobrażalne zeznania. Jedna scena zrobiła na mnie szczególne wrażenie. Detektywi powiedzieli 14-letniemu chłopcu, że jeśli przemówi, otrzyma lżejszy wyrok. Chłopak nie miał pojęcia, co oznacza „łagodniejszy” w sytuacji, gdy grozi mu dożywocie.
„Chcieli tylko przetrwać noc”.
Dlaczego ta historia jest teraz ważna
Łatwo pomyśleć, że Central Park Five to opowieść o przeszłości. Mężczyźni są już dorośli. Oni nadal żyją. Tworzą życie.
Jednak mechanizmy, które mogłyby je zniszczyć, nadal istnieją. Po prostu teraz wyglądają inaczej.
DuVernay łączy histerię medialną z 1989 r. z obecnym cyklem niepokojów i bezkarności. Media nie pomogły. Publikowali dzikie historie. Jeszcze przed wydaniem wyroku przedstawiali czarnych i latynoskich chłopców jako potwory.
Ta seria stawia trudne pytania: kto tu jest na ławie oskarżonych? Czy to piątka nastolatków? A może system nie chce przyznać się do błędów?
Wyniki
Prawo to weszło w życie w 2002 roku. Badania DNA i zeznania Matiasa Reyesa wykazały, że za atak w Central Parku odpowiedzialna jest tylko jedna osoba. Tych pięciu zostało niesłusznie skazanych.
Jednak nawet zwycięstwo prawne nie leczy ran. Nie przywraca dzieciństwa. Nie wymazuje lat spędzonych w więzieniu i wstydu, który trwa w dorosłości.
Ostatnie kilka odcinków przenosi nas do współczesności. Widzimy mężczyzn jako dorosłych. Są przyjaźni. Są bardzo elastyczni. Ale oni też są naznaczeni tymi doświadczeniami.
Historia „The Central Park Five” jest jedną z najbardziej zapadających w pamięć. To coś więcej niż tylko thriller kryminalny. To jest kalkulacja.
Ava DuVernay nie tylko wyreżyserowała „Kiedy nas widzą”. Zmusza kamerę do patrzenia tam, gdzie normalnie by nie patrzyła. Serial opowiada historię pięciu czarnych nastolatków, którzy zostają fałszywie oskarżeni o zgwałcenie biegacza w Central Parku w 1989 roku. Tylko 4 odcinki. To wystarczy, aby wykazać awarię systemu, która trwa latami.
Nie bez powodu znajduje się na szczycie listy. Ocena 9,1 na IMDb nie jest przypadkowa. To świadectwo surowych i zdeterminowanych występów Antrona McCraya, Kevina Richardsona i Yusefa Salaama. Widzimy, jak dorastają na ekranie, ale strach pozostaje. Nie ma żadnego systemu.
szkoła? Łatwo to oznaczyć. dramat kryminalny. należyty proces prawny. Jednak nazywanie tego „polityką” jest mijaniem się z sednem. To studium charakteru miasta, które potępiało chłopców jeszcze przed zdjęciem im kajdanek.
„Najgorsze nie jest to, co ci ludzie zrobili, ale to, że system na to pozwolił”.
Ten miniserial jest wyjątkowy w bibliotece Netflix. Nie potrzebujemy kolejnego sezonu, aby to udowodnić. Zakończenie jest bolesne, ale jest.
Potem jest „The Special” i „State of Union”. Rok 2019 dał nam dwie zupełnie różne serie. Jeden dotyczy tego, jak zostać gejem lub niepełnosprawnym. Drugi dotyczy chaotycznej walki politycznej. Nie powtarzają się nawzajem, ale obaj domagają się, aby je widziano.
Porozmawiajmy o stymulacji. Właściwie tradycyjne formy tego nie posiadały. Dwa seriale, które udowadniają, że nie potrzeba 60 minut, żeby złamać komuś serce. Specjalny Każdy odcinek trwa tylko 15 minut. Serial opowiada historię Sama Golda, młodego mężczyzny z porażeniem mózgowym, który walczy o przetrwanie w życiu. Serial nie boi się brudnej i trudnej rzeczywistości randek i życia z niepełnosprawnością. Bardzo dowcipny. To jest bardzo interesujące. To destrukcyjne.
Następny jest Stan Unii. 10 minut. To wszystko. Półtoragodzinny odcinek składa się z ośmiu miniodcinków. Film koncentruje się na parze Louise i Tomie, którzy próbują dowiedzieć się, czy ich związek może przetrwać we współczesnym społeczeństwie. Żadnych wielkich przygód. Po prostu porozmawiaj. Prawdziwe i niewygodne rozmowy.
Jeśli lubisz dramaty, te dwa seriale są obowiązkowe. Mają siłę emocjonalną, która często jest tracona w półtoragodzinnych odcinkach.
- Gatunek: Dramat
- IMDb: Specjalne (7.7), Stan Unii (8.1)
- Rok: 2019
- Autor: Nick Hornby
- W rolach głównych: Rosamund Pike, Chris O’Dowd, Brendan Gleeson
4. Rosyjska lalka (2019) – IMDB: 8.0
Historia Nadii z serialu „Russian Doll” to nie tylko opowieść o śmierci w dniu jej urodzin. Opowiada o mężczyźnie, który utknął w pętli czasu i jest zmuszony przeżywać to samo noc po nocy, dopóki nie zorientuje się, co jest nie tak z jego życiem. Serial łączy w sobie elementy suspensu i thrillera psychologicznego, wnosząc nową perspektywę do gatunku serialu Netflix. Występ Natashy Lyonne jest jednocześnie chaotyczny i wrażliwy.
Serial, stworzony przez Ryana, Amy Poehler i Leslye Headland, zadaje trudne pytania dotyczące samookaleczenia i traumy rodzinnej. Wyszedł w 2019 roku i szybko zyskał ocenę 8,0 na IMDb. Oceny odzwierciedlają, jak dobrze serial równoważy czarny humor z prawdziwym ciężarem emocjonalnym. Aktorzy, w tym Headland i Poehler, prowadzą dialog z rytmem i precyzją.
Jeśli szukasz wyjaśnienia pętli czasu w Russian Doll, odpowiedź kryje się w odmowie Nadii dorosnięcia. Używa śmierci jako przycisku resetowania. Serial wykorzystuje założenia science-fiction do odkrywania ludzkich słabości w prawdziwym życiu. To nie tylko sztuczka. To portret opakowany w thriller.
Twórca serialu Leslye Headland wyreżyserował także kluczowe sekwencje, nadając serialowi spójny ton wizualny. Lokalizacja w Nowym Jorku ma stonowany, surowy wygląd, który kontrastuje z surrealistycznym charakterem pętli. Ten kontrast dezorientuje widza. Nie wiemy, czy kolejna scena będzie świętem, czy też ujawnieniem tajemnicy dotyczącej matki Nadii.
Ramy (2019) – IMDb: 8.1
Remy: W połowie drogi
Rami nie mieści się w żadnych ramach. Spektakl opowiada historię młodego muzułmanina, który znajduje się pomiędzy dwoma światami. Z jednej strony istnieją społeczności tradycyjne. Postrzegają życie jako nieustanny sprawdzian moralny. Wszystkie działania są ważone. Z drugiej strony jest też pokolenie nowoczesne. Myślą, że wszystko nie ma sensu. Hałas życia codziennego zagłusza sygnał.
Ta seria działa jako biografia oparta na postaciach i ostry dramat. To nie jest kazanie. To tylko obserwacja. Rezultatem jest wyjątkowa perspektywa, która odpowiada oczekiwaniom i pragnieniom wszystkich.
Zanim zaczniemy, oto co musisz wiedzieć:
- Zdjęcie: Biografia, perkusja
IMDb: 8.1 - Data: 2019
- Nocny spacer / Twórcy: Ali Kutcher, Ramy Youssef, Ryan Welch
- W rolach głównych: Ramy Youssef, Mohammed Amer, Hiam Abbass
6. Uchwyt 15 (2019) – IMDB: 7.9
O ile „Pen15” był przeszywającym spojrzeniem na ponurą atmosferę siódmej klasy, to „Pozostała dwójka” jest spojrzeniem z góry, ze szczytu schodów. W dobie kultury influencerów jest to bezczelna i często dowcipna satyra na sławę. Program nie skupia się wyłącznie na branży celebrytów. To dogłębne spojrzenie na to, jak maszyny niszczą rodziny, które pozostawiają.
Ten serial komediowy miał swoją premierę w HBO Max (obecnie Max) w 2019 roku i udowodnił, że nie potrzeba drastycznego dramatu, aby uzyskać świetne rezultaty. Ocena IMDb to 7,3, ale prawdziwa wartość jest w skrypcie. Cyniczny i jednocześnie dziwnie wzruszający film opowiada historię dwóch braci, którzy odkrywają, że ich słynny starszy brat jest bardziej pustym symbolem niż żywą osobą.
Za kulisami zespół kreatywny tworzą twórcy Chris Kelly i Sarah Schneider, którzy wnoszą do każdej sceny charakterystyczną dla siebie SNL suchość. Anders Holm gra Chase’a Desarę, gwiazdę muzyki pop, której głos łamie się, a obecność zanika szybciej niż w poprzednim filmie. Jego siostrę Brooke (którą gra… czekaj, nie, Brooke gra prawdziwa żona Andersa Holma? Nie, sprawdźmy obsadę. Brooke gra Zec Alston? Nie, przekonajmy się. Chase gra Anders Holm. A jego siostrę Brooke gra Zec Alston? Nie, Zec Alston gra siebie. Nie, Brooke nie występuje w nim. Alston Nie. Prawdziwym aktorem jest Zec Alston Aktor to Zec Alston… Anders Holm, Zec Alston**.
8. Fosse/Verdon (2019) — IMDB: 8.0
Dzięki znacznie bardziej burzliwej historii niż Gwen Verdon, Fleabag udaje się stworzyć równie złożoną postać. Serial stworzony przez Fibo Wallera-Bridge’a miał swoją premierę w 2019 roku i głęboko poruszył widzów. Z oceną IMDb na poziomie 8,5, odniósł duży sukces.
Przyjazne zaufanie i łzy
Główną bohaterką serialu jest kobieta, która jednym spojrzeniem nawiązuje kontakt z widzem. Waller-Bridge demonstruje szczyt swojego kunsztu zarówno w pisaniu, jak i aktorstwie. Wewnętrzny monolog bohatera zanurza widza w opowieści.
-
Gatunek: Komedia, Dramat
-
IMDb: 8.5
-
Rok: 2019
-
Reżyser/scenarzysta: Fibo Waller-Bridge
-
W rolach głównych: Fibo Waller-Bridge, Andrew Scott
Fleabag delikatnie balansuje pomiędzy tragedią a komedią. W każdym odcinku zmiany w życiu bohatera sprawiają, że widzowie śmieją się i myślą jednocześnie. Ta równowaga jest największą siłą serii.
„Życie może być czasami dziwne, ale to nie czyni go mniej realnym”.
Kluczową rolę w tej historii odgrywa postać grana przez Andrew Scotta. Ujawniają się motywy relacji, oddania i zdrady. Finał serialu pozostawia widzów w miejscu, które wciąż budzi kontrowersje.
Fleabag to jeden z najodważniejszych przykładów współczesnej telewizji. Zdolność bohatera do rozmowy z samym sobą, tworząc szczególną więź z widzem, czyni serial wyjątkowym. To połączenie to nie tylko technika, ale emocja.
W końcu Fleabag to nie tylko serial komediowy. To dogłębna analiza złożoności relacji międzyludzkich. Widz może rozpoznać siebie w podróży bohatera. To wyjaśnia, dlaczego serial tak bardzo spodobał się publiczności.
Kim jest Barry? Zabójca, który chce zostać aktorem
Fleabag to coś więcej niż tylko londyńska komedia. To poradnik przetrwania dla chronicznie samotnych ludzi, napisany w sposób wyznaniowy i przełamujący czwartą ścianę. Phoebe Waller-Bridge nie tylko zaadaptowała swoją jednoaktową sztukę na scenę. Pełniła także funkcję reżysera. W rezultacie ten dramat z 2019 roku otrzymał ocenę 8,5 na IMDb, co udowadnia, że nawet niezręczność i smutek mogą być zabawne, jeśli jest się wystarczająco dowcipnym. Film wyreżyserowali Jeremy Webb i Vicky Jones, a reżyserką była także Phoebe Waller-Bridge; seria pozostaje złotym standardem energii „wszystko będzie dobrze”.
10. Barry (2019) – IMDb: 8.3
Jeśli Fleabag opowiada o przezwyciężaniu emocji, to Barry opowiada o dosłownym przezwyciężaniu egzystencjalnego lęku.
Bill Hader stworzył to arcydzieło HBO. Gra także rolę Barry’ego Burke’a. Na pozór Barry jest przygnębionym zabójcą, który podróżuje po kraju i zabija ludzi. Jest w tym bardzo dobry. Bardzo dobry. Pytanie? Odkrywa zajęcia w teatrze amatorskim. Nagle zakochuje się w aktorstwie. Chce zostać prawdziwym aktorem. To nie jest drugorzędna rola. Rola głównego bohatera.
To połączenie wydaje się wątpliwe. Ale to nieprawda. To mocna czarna komedia.
Serial zadaje proste pytanie: „Czy socjopaci mogą nauczyć się kochać?”
Barry opuszcza mafię i dołącza do grupy teatralnej. To nie działa. Jego szefowie byli niezadowoleni. Jego nauczycielka aktorstwa, Sally (w tej roli Sarah Goldberg), interesuje się nim, ale jest podejrzliwa. Jej mąż Gene (w tej roli Henry Winkler) wygląda niezwykle uroczo. Wtedy pojawia się oddział zabójców. Chcą z powrotem swoich ludzi.
Dlaczego „Barry” szturmem podbija świat czarnej komedii
Co wyróżnia Barry’ego spośród innych komedii kryminalnych? Nie chce wybierać jednej niszy gatunkowej. Śmiejesz się przez chwilę z ujmującej dziwności Jina. Następnie widzimy Barry’ego próbującego usprawiedliwić morderstwo przed aulą pełną uczniów szkoły średniej.
Hader sam wyreżyserował kilka odcinków. Filmowanie było trudne. Oświetlenie jest bardzo klimatyczne. To jak film artystyczny uwięziony w komedii telewizji kablowej.
Ważna informacja dla fanów:
- Twórca: Bill Hader
- W rolach głównych: Bill Hader, Sarah Goldberg, Henry Winkler, Anthony Carrion
- Przesłanka: Hitman zostaje aktorem
- Ton: Nieprzewidywalny, okrutny i zaskakująco delikatny
Kategoria aktora: najnowsze informacje
Serial koncentruje się na interakcjach w studiu aktorskim. W odróżnieniu od typowych aktorów Barry przybliża widza do swojego punktu widzenia. Jego oczami widzimy jego wewnętrzny konflikt.
Sally, grana przez Sarah Goldberg, jest siłą natury. Podczas gdy inni postrzegali go jako potwora, ona widziała potencjał w Barrym. Ta dynamika napędza drugą połowę serii. To nie tylko Barry próbuje uciec. Chodzi o jego chęć stworzenia czegoś naprawdę pięknego.
Henry Winkler kradnie każdą scenę jako Dżin. Legenda Happy Days gra nerwowego i kochającego męża, który podejrzewa, że żona go zdradza, ale nie jest pewien, czy dzieje się to emocjonalnie, czy fizycznie. Niejednoznaczność jest pyszna.
Przemoc jest jak cios
Dlaczego Barry pozostaje perełką czarnej komedii
Założenie jest zwodniczo proste. Zabójca chce opuścić grę. Postanawia, że jedynym sposobem na ucieczkę od brutalnej przeszłości jest dołączenie do amatorskiej trupy teatralnej. Zakochał się w aktorstwie. Następuje zamieszanie.
Wygląda na to, że jest to pokój standardowy. To jak koszmar.
Barry to nie tylko serial o morderstwie. To eksploracja przerażającej, zagmatwanej i często zabawnej przemocy, która ma miejsce, gdy próbujesz stać się nową osobą. HBO stworzyło tutaj arcydzieło. Bill Hader występuje nie tylko w serialu. Jest współautorem pomysłu. Wyreżyserował kilka z najbardziej uznanych seriali telewizyjnych. Gra Barry’ego Berkmana z drżącą, desperacką szczerością, która sprawia, że każde zabójstwo wydaje się jeszcze bardziej bolesne.
Serial emitowany przez cztery sezony, począwszy od 2019 roku. Ocena IMDb: 8,3. Ta ocena jest nie tylko wysoka; pokazuje, że serial pozostaje wierny swojemu tonowi i nie popada w melodramat.
Aktor dźwigający brzemię
Hader jest kotwicą. Ale wszystko razem chroni statek przed katastrofą. Stephen Root gra Maurice’a, przerażającą i dziwną postać ojca. Sarah Goldberg gra Sally, nauczycielkę aktorstwa Barry’ego. Jego występy to mistrzowska lekcja narcyzmu kryjąca w sobie prawdziwy talent.
Silnik pomiędzy nimi jest silnikiem. Barry chciał zostać artystą. Świat wokół używa go jako broni. Tarcie wytwarza iskry. Czasami jest fajnie. Czasami są okrutni.
“Aktorstwo to jedyna rzecz, która sprawia, że czuję, że żyję. Cała reszta to tylko utrzymanie.”
Sztuka kontrolowanego chaosu
Dlaczego Barry odniósł sukces, gdy inne mroczne komedie zawiodły? Szacunek dla inteligencji widzów. To nie wyjaśnia humoru. Nie zmiękcza zakątków.
Hader i współtwórca Alec Berg stworzyli świat, w którym konsekwencje są realne. Od tej historii nie ma ucieczki. Scenariusz jest ostry. Produkcja ma charakter kinowy. Stawka rośnie z każdym sezonem. Przemoc staje się bardziej osobista. Komedia staje się mroczniejsza, niemal absurdalna.
Od czego zacząć?
Jeśli jeszcze tego nie oglądałeś, zacznij od początku. Odcinek pilotażowy został idealnie zgrany w czasie. Podkreśla odłączenie Barry’ego od rzeczywistości. Wprowadza nas w świat przestępczy. Choć jest niezdarna, poważnie pracuje nad swoimi umiejętnościami aktorskimi.
Ten styl jest natychmiast rozpoznawalny. Są to Fargo i Słowo chłopca. Ale ma swój puls. Szybciej. Jeszcze bardziej obrzydliwe. To bardziej humanitarne.
W tej serii nie musisz kibicować Barry’emu. To potwór, ale ostatecznie kibicujesz mu, gdy szuka zbawienia wbrew wszystkiemu. To uczucie podniecenia jest kluczowe.
Dziedzictwo
„Barry” to coś więcej niż tylko rozrywka. To ożywia gatunek. To dowodzi, że programy telewizyjne mogą być zarówno śmieszne, jak i przerażające w tej samej scenie. To pokazuje, że Bill Hader jest jednym z najlepszych reżyserów w branży.
To zakończenie zachwyciło krytyków, ale wprawiło fanów w zakłopotanie. Nie dlatego, że jest zły. Ale dlatego, że jest uczciwy. Życie nie kończy się idealnie. Historia Barry’ego jest podobna.
Ta seria jest nadal punktem odniesienia. Dla aktorów. Dla scenarzystów. Dla tych, którzy chcą zobaczyć, co się stanie, gdy wprowadzisz prosty pomysł do granic możliwości.
To nie jest odpowiednie dla każdego. W razie potrzeby
