De RV-X is net geland. Zachtjes, op een betonnen pad, in Noshiro. Het is een prototype, nog geen orbitaal beest, maar de beweging duidt op iets groots. Japan wacht niet meer. De testvlucht vond plaats op 11 juli, georkestreerd door JAXA met hulp van Mitsubishi Heavy Industries. Ongeveer 40 seconden lang zag de wereld hoe een 7 meter hoge metalen cilinder bewees dat hij kon vliegen en terugkomen.
Hoe de RV-X Hop werkt en waarom het ertoe doet
Hier zijn de concrete cijfers achter de herbruikbare raketlanding :
– Hoogte: 33 voet (10 meter).
– Horizontale afstand: 50 voet (15 meter).
– Duur: 40 seconden.
– Vermogen: één enkele motor.
Het ging niet ver. Het ontruimde ternauwernood een gebouw van twee verdiepingen. Dat is opzettelijk. Dit ging niet over afstand. Het ging om het controleren van de sensoren. Hebben de stuwraketten op commando geschoten? Heeft het landingsgestel standgehouden? Het antwoord op elke operationele vraag was ja.
Waarom beginnen met een hop? Omdat verticaal opstijgen en verticaal landen (VTVL) een lastige zaak is. Slechts een paar spelers in de geschiedenis beheersen de mechanismen van het vangen van een vallende raket. SpaceX is momenteel eigenaar van die markt, met de Falcon 9, Falcon Heavy en Starship. Blue Origin heeft New Glenn aan de horizon. China heeft zojuist zijn capaciteiten op de Lange Mars 10b gedemonstreerd. Nu wil Japan een plaats aan tafel.
Bij herbruikbare raketten moet rekening worden gehouden met de operationele haalbaarheid. We hebben operationele procedures opgesteld die zullen bijdragen aan herhaald gebruik.
Dit is niet alleen techniek. Het is logistiek. Het voertuig verplaatsen. Het onderhouden ervan. Snel de pad weer opzetten. JAXA behandelt de grondoperaties met evenveel gewicht als het voortstuwingssysteem.
RV-X versus CALLISTO: het pad voorwaarts
De RV-X is een opstapje. Zie het als een oefenpop vóór het hoofdevenement. Zijn voornaamste rol is het effenen van de weg voor het CALLISTO-project. CALLISTO staat voor Collaborative Launcher met actieve herbruikbare systemen en technologische innovaties.
Dit is waar dingen internationaal worden. Japan werkt niet in een vacuüm. Dit project werkt JAXA samen met de Franse ruimtevaartorganisatie CNES en de Duitse DLR. Het doel is specifiek. Een eentrapsvoertuig. Geschikt voor lancering, landing en hergebruik zonder fasescheiding. De H3-raket die Japan in 2023 lanceerde, is hun huidige beste poging. Maar de H3 is niet herbruikbaar. Het werpt zijn eerste fase af. Die fase verbrandt geld elke keer dat het wordt gelanceerd.
De H3 is zeker efficiënt vergeleken met zijn grootvader H-2A. Twee lanceringen tot nu toe waren echter niet perfect. Zelfs als ze daarin slagen, blijven de kosten per vlucht hoog. Herbruikbaarheid verlaagt dat aantal drastisch. Het is de economische realiteit van de moderne ruimtevaart. Wil je vliegen? Je moet landen. Je moet repareren. Je moet weer vliegen.
De RV-X lijkt op de Starhopper van een paar jaar geleden. Herinner je de “watertoren” van SpaceX nog? Het stalen gedrocht in Texas dat in 2019 sprong? Het ging 25 meter omhoog en weer omlaag. Geen mooie vinnen. Gewoon een doos met motoren. Het werkte. Nu zien we dat dezelfde logica wordt toegepast in Oost-Azië. De geometrie van een gecontroleerde hover is universeel. Het maakt de zwaartekracht niet uit welke vlag op de raket is geschilderd.
Wanneer zullen we vluchten op grotere hoogte zien?
Dus waar is RV-X de volgende? Hoger, uiteraard.
Het team is niet tevreden met 33 voet. Het plan omvat het duwen naar 90 meter hoog – een vertienvoudiging. Deze volgende vlucht omvat een laterale cross-over. Dat betekent dat de raket zijwaarts moet bewegen, boven de landingszone moet zweven en tot rust moet komen. Het is een moeilijkere test. Veel moeilijker. De controlesystemen moeten scherper worden.
Er zijn nog geen vaste data voor deze volgende sprong, maar de pijplijn is duidelijk. Test één geslaagd. Er zijn gegevens verzameld. Nu verfijnen ze de algoritmen. Misschien volgend voorjaar. Misschien volgend najaar.
JAXA bouwt nu operationele procedures, in realtime, met behulp van fysieke hardware. Dit vermijdt de valkuil van perfecte simulatie die het contact met de werkelijkheid nooit overleeft. Het herinnert mensen eraan dat herbruikbare technologie niet alleen maar code is. Het is slijtage aan fysieke onderdelen. Het is de roest, de hitte, de vermoeidheid.
Japan sluit zich aan bij een selecte club. Het inschrijfgeld is duur en technisch, maar het lange spel gaat over het verlagen van de kosten voor de inzet van satellieten en de uiteindelijke maanlogistiek. Als RV-X hoger blijft springen, ziet de toekomst van de H3-vervanger er steeds verticaler uit.
Denk je dat het nu kleinschalig is? Dat is zo ontworpen. Zorg eerst dat de kleine dingen goed zijn. Of de grote dingen mislukken luid.
Hoe denkt u dat de eerste orbitale hergebruiker van Japan eruit zal zien?
