Hersencellen hebben zuurstof nodig. Veel ervan. Onderbreek de toevoer tijdens een beroerte en ze raken in paniek. Ze beginnen te sterven. Snel.
Wetenschappers hebben jarenlang geprobeerd dit bloedbad te stoppen. Het idee? Koel de hersenen af. Zet die neuronen in een winterslaap-achtige stasis, zodat ze langer overleven zonder bloed. Als je de cellen lang genoeg in leven houdt om een stolsel te verwijderen, behoudt de patiënt misschien zijn spraak. Hun beweging.
Maar hier zit het probleem. Fysieke koeling is een nachtmerrie. IJspakketten, koude helmen, gekoelde dekens: niets daarvan werkt echt goed genoeg. Waarom? Omdat mensen geprogrammeerd zijn om kou te weerstaan. Wij huiveren. Rillen genereert hitte, vechten tegen de onderkoeling die artsen wanhopig proberen op te wekken.
Het maakt fysieke koeling vrijwel onhaalbaar, zegt Kirsten Couplland.
Daarom besloot een team in China de ijspakketten helemaal over te slaan.
Rillen is de manier waarop het lichaam ‘de inductie van onderkoeling bestrijdt’, waardoor het ongelooflijk moeilijk wordt om de temperatuur omlaag te krijgen.
Voer promethazine in. Je kent het waarschijnlijk als een allergiepil. Misschien een slaapmiddel. En chloorpromazine? Een antipsychoticum. Dit zijn geen nieuwe verbindingen. Ze bestaan al sinds 1950.
Shuaili Xu en zijn team van de Capital Medical University gaven beide medicijnen aan muizen. Dan naar apen. Na het induceren van beroertes bij deze dieren waren de resultaten duidelijk. De medicijncombinatie verlaagde de kerntemperatuur van het lichaam. Het vertraagde het glucosemetabolisme in de cellen. Hersenschade daalde. De apen gebruikten hun ledematen daarna beter.
Veelbelovende dingen. Dus probeerden ze het op mensen.
Het onderzoek was klein: tweeëndertig patiënten die net een beroerte hadden gehad. Ze kregen de medicijnen plus de standaardtherapie voor het verwijderen van stolsels. Of ze kregen een placebo.
Hier wordt het interessant. De medicijnen werkten nauwelijks. De temperatuur daalde met minder dan een halve graad Fahrenheit. Geen vermindering van hersenschade.
Xu gaf de chemie niet de schuld. Hij gaf de klok de schuld. Het infuus duurde twaalf uur. Te langzaam. De medicijnen bereikten nooit snel genoeg een voldoende hoge concentratie in het bloed om de kerntemperatuur op betekenisvolle wijze te verlagen.
Hij denkt dat als ze het versnellen – tot slechts één uur – ze misschien wel resultaat zullen zien. Een sterker verkoelend effect. Echte therapeutische voordelen.
Coupland is akkoord met het risico. De medicijnen zijn oud. Veilig, vooral. Reeds in menselijke systemen voor andere kwalen. Geen rare nieuwe bijwerkingen waar u zich zorgen over hoeft te maken. Ze werken in op het centrale zenuwstelsel zonder rillingen of dat vreselijke, subjectieve gevoel van doodvriezen te veroorzaken.
Een lichte kou zonder de rillingen?
Het lijkt redelijk om het opnieuw te proberen, toch?
