Het is moeilijk om voedsel te verbouwen als je geen grond hebt om op te staan.
In Londen. Vooral nu.
Campagnevoerders willen verandering. Niet alleen in de geest, maar ook in de wet. Ze vragen het stadhuis om in de hele hoofdstad een ‘recht op groei’ in te voeren. Het zou ongebruikt openbaar land ontsluiten voor gemeenschappelijke voedseltuinen. Het idee is eigenlijk simpel. Neem de verspilde ruimtes. Maak ze eetbaar.
Sommige plaatsen hebben dit al ontdekt. Hounslow. Zuidwark. Hackney. Ze hebben hun eigen versies van het beleid uitgerold. Woestenijen worden boomgaarden en volkstuinen. Het werkt waar het bestaat. Maar waarom stoppen bij een paar stadsdelen? De Greater London Authority moet actie ondernemen. Er wordt aangedrongen op een gestandaardiseerd model voor alle tweeëndertig stadsdelen plus de City of London zelf.
De druk komt met gegevens.
De London People’s Assembly on Food, Nature and the “Right to Grow” heeft zojuist een rapport uitgebracht. Het bevat twaalf specifieke eisen. Het doel is ambitieus. Maak de hoofdstad groener en eetbaarder in 2035. Dat klinkt poëtisch. De details zijn administratief. We hebben in elke gemeente toegewijde gemeenschapsgroeiende functionarissen nodig. Voedselteelt moet vanaf het begin worden ingebed in toekomstige gezondheids- en planningsstrategieën.
Het stadhuis beweert dat het de toegang tot groene ruimte al vergroot. Dat is hun lijn. Maar kijk eens naar de wachtrijen.
Minstens 30.501 Londenaren wachten op een stukje vuil.
Dertigduizendvijfhonderd mensen. Dat aantal komt uit een verzoek om vrijheid van informatie uit 2023, afgehandeld door Greenpeace. Het brengt een gebroken aanbodzijde aan het licht. De vraag verplettert de beschikbaarheid. Zestien stadsdelen zijn simpelweg gestopt met het accepteren van nieuwe aanvragen voor volkstuinen. Ze zijn vol. Gesloten boeken.
Wachten. Waarom duurt het wachten zo lang, vraagt u zich misschien af?
In Camden. De lijst kan twaalf jaar beslaan. Twaalf jaar. Stel je voor dat je je moestuin plant over een horizon van tien jaar. In Islington. Er zijn slechts honderdzesen kavels beschikbaar. Slechts honderdzes. Voor zo’n zeventienduizend huishoudens die niet eens een achtertuin hebben. De wiskunde is wreed.
Het huidige patchworksysteem is niet voldoende. Het is reactief. De mensen die aandringen op het Recht op Groei zeggen dat het structureel moet zijn. Een basisrecht om je eigen voedsel te verbouwen op openbare grond die leeg staat. Het is geen luxeartikel. Het is infrastructuur.
Of de burgemeester luistert, blijft onduidelijk. Het rapport ligt op het bureau. Het lege land ligt onder onze voeten. We graven nog steeds in de marges.
