Een gok van £975.000 op de kustlijn van Durham wierp zijn vruchten af.
Het project is klaar. Het is voorbij. Maar de grond verandert.
Dit was niet zomaar een kleine inspanning in de tuin. Onder leiding van de Durham County Council en de Heritage was dit plan gericht op magnesische kalkgraslanden. Ken je die vreemde rots vlak bij de kust? Dat spul. Tussen Nose’s Point van Seaham en Blackhall Rocks repareerden ze wat kapot was.
Het geld kwam uit het Species Survival Fund. Een overheidspot. Slechts 20 projecten in het hele land kregen het. Twintig van wie weet hoeveel? Dat maakt het bijzonder. Zeldzaam.
Wereldwijd uniek, eigenlijk. Vanwege de magnesiumkalksteen die direct aan de rand van de zee ligt, zijn de planten en insecten die daar leven uniek in hun soort.
Heeft het gewerkt?
“Wereldwijd uniek.”
Ze besteedden het geld aan het beschermen van planten. Insecten. Vogels. En ze deden niet alleen de poort op slot en vertrokken. Ze lieten mensen helpen. Betrokkenheid bij de gemeenschap stond centraal.
Er kwamen vrijwilligers opdagen. Scholen raakten betrokken. Lokale groepen hielpen mee. Er vonden bijna 100 evenementen plaats. Onderzoeken naar dieren in het wild, enorme aanplantingen, de gebruikelijke modderige chaos van natuurbehoudswerkzaamheden.
Nationaal vertrouwen. Durham Wildlife Trust. Alle hens aan dek.
Wethouder Kyle Genner kijkt trots. Dat zou hij moeten doen.
De resultaten? 11 kilometer verbeterde paden. 21.000 nieuwe bomen en struiken geplant in het natuurreservaat Tina’s Haven in Horden.
Deze cijfers zijn niet abstract. Het zijn fysieke dingen in de grond. Genner zei dat deze inspanningen het gras herstelden. Gaf vogels ‘s nachts een slaapplaats. Ruimtes gecreëerd waar ander leven zich kan verstoppen, eten en groeien.
Hij noemt het ‘duurzaam’. Sociale, ecologische en educatieve voordelen in één knoop. Langdurige bescherming voor een landschap dat zonder enige druk de neiging heeft uiteen te vallen.
Eric Wilton van de National Trust ziet het anders, of misschien duidelijker.
“Een enorm gevoel van trots en rentmeesterschap.”
Hij zegt dat het project de kust opnieuw heeft verbonden. Maar niet alleen het fysieke landschap. Het heeft mensen er opnieuw mee verbonden.
Er is samengewerkt met scholen. Partners. Het hele gebied heeft meegewerkt aan de bouw van Tina’s Haven. Wilton zegt dat het een genot was om te zien hoe mensen het herstel van de natuur ondersteunen, terwijl de natuur hen helpt herstellen.
Twee manieren om ernaar te kijken. Jij redt de plek, of de plek redt jou?
Misschien allebei.
De graslanden zijn er. De kalksteen is nog steeds kalksteen. Maar er gebeurde ook iets anders. De gemeenschap stapte op. Ze hebben zich ingegraven. Nu hebben ze een plek die ze hebben helpen bouwen, en die is van hen.
Blijft dat zo?
Voor nu.
