De maan roept. Of Artemis 2 maakte er tenminste gewoon een luide plons omheen. Vier astronauten. Een lus. De mensheid doet een voorzichtige stap terug naar de oppervlakte die we tientallen jaren geleden verlieten. Het is gemakkelijk om meegesleept te worden in de glitter ervan. Het optimisme. De toekomst.
Maar laten we de stemming even doden.
De triomf van NASA vindt niet plaats in een vacuüm. De belangstelling voor ruimtevaart neemt feitelijk af. Waarom? Omdat het doel is verschoven. Verkenning voor het collectieve belang? Dood. Uitbuiting voor de winst van miljardairs? Springlevend. De opwinding bloedt weg.
Lunar Strike ziet dit aankomen. Cognition, de ontwikkelaars achter dit komende verhalende avontuur, verkoopt ons geen droom. Ze verkopen een nachtmerrie. Je speelt een junior archivaris. Jouw baan? Documenteer de definitieve maannederzetting van de mensheid. Het klinkt stil. Dat is het niet.
Speelt zich af in 2119. We hebben de sterren niet gehaald. Wij bruisten. Ging naar huis om andere problemen te bestrijden. Klimaatverandering scheurde het weefsel van naties kapot. Religieuze fanatici kregen te maken met slecht bestuur. Het resultaat was een kernbrand. Een klassieke menselijke specialiteit.
We hebben het overleefd, maar zijn gekrompen. Risicomijdend. Doodsbang.
“de mensheid deinsde terug en trok zich terug, trok zich terug en kwijnde weg”
Dat citaat uit een essay in het universum komt hard aan. De meeste sciencefiction geeft ons een ander verhaal. Meestal slagen we als eerste in de ruimte. Sneller dan lichte schijven. Sterrenschepen. En dan vallen de aliens aan. De kosmische horror is een beloning voor onze hoogmoed.
Lunar Strike is niet dat spel.
De verschrikkingen hier zijn van eigen bodem. Geheel aards. De wetenschap is gegrond. Geen warpdrives. Alleen wij. Vastgelopen met onszelf.
We spelen op de zuidpool van de maan. Een plek met een echt gewicht in de echte wereld. Artemis 4 wil daar als volgende landen. Het is logisch. Koud. In de schaduw. Vol potentieel waterijs. Zoals Sarah Nobel, hoofd van de maanwetenschap van Artemis, opmerkte, biedt het toegang tot oeroud terrein en vitale verbindingen.
In de eeuwenlange tijdlijn van de game is die basis echter niet ongerept.
Het is versleten. Gebroken. Mensen hergebruiken onderdelen. Ze repareren wat kapot is. Waakzaamheid is geen slogan, het is overleven. Sommige bewoners hebben de aarde nog nooit gezien. Ze leven in onder druk staande buizen onder nepzonlicht. Hun hele wereld is de romp.
Een schril contrast met de gepolijste persberichten van NASA. De Artemis-akkoorden spreken over vrede. Duurzame bewoning. Dromen van duurzaamheid. Lunar Strike laat de rotting zien terwijl we aan het dromen waren. De geschiedenis wordt vergeten. Pragmatisme regeert.
Of beter gezegd behoud.
Voer het ARCK-project in.
Vernoemd naar de echte non-profitorganisatie van Brian Pope. Hetzelfde doel in het spel en in het leven: voorkomen dat de geschiedenis verdwijnt.
“wetenschappelijk onderzoek verzamelen en bewaren… als een levend systeem dat… verdedigd moet worden.”
Dat defensiegedeelte is van belang. Jij bent de verdediging. Of in ieder geval de man die de bonnen scant terwijl de bommen afgaan.
Door de economische spanningen haatte het publiek ruimtevluchten. Toen veranderde de haat in actie. Aarde-eerste bewegingen ontstonden. De meesten schreeuwen alleen maar in de leegte. Eén tak schreeuwde niet.
Ze brachten wapens mee.
De modderlaarzen. Terroristen. Extremisten die de maanbasis als een verspilling beschouwen. Hun plan? Je zult het zien. Spoilers achterwege gelaten. Het volstaat te zeggen dat het de nederzetting bedreigt.
Is het allemaal onheil? Niet helemaal.
Er is één vreemde zonnestraal in deze bewolkte toekomst. AI.
Logica zegt dat AI inmiddels alles beheert. Automatisering is goedkoop. Robots zijn slim. Maar nee. Lunar Strike weigert de trope.
“AI bestuurt de kolonie niet.”
Het ondersteunt de menselijke status daar. Gewoon een hulpmiddel. Een kruk. Niet de meester.
We weten niet precies wanneer het daalt. Ergens in 2026. Misschien later.
Wij wachten. De maan wacht.
