Er bestaat een specifiek soort vrijheid die je alleen krijgt als je in de vroege zomer in je zwembroek aan de rand van een meer bibbert. De zon verbergt zich achter dunne wolkensluiers, zwak en ver weg. Het water voor je is een grijsblauw, loden oppervlak, ongerept en bijna afgesloten, alsof het meer zelfs nadat het ijs was gesmolten een huid overhield.
Je staat daar met je armen over elkaar en kijkt naar de rimpeling van populierenbladeren aan de verzilverde zijkanten. De lucht is koel. Het zand tussen je tenen is korrelig en nat. Je aarzelt. De watertemperatuur bedraagt amper 14 graden Celsius. Het is de eerste openwaterduik van een moeilijk jaar.
De koudeschok versus het chloorcomfort
De meeste mensen zouden voor het binnenzwembad hebben gekozen. Dat is de veilige gok. Binnenzwembaden bieden kleurloos water tussen blauwe tegels, omgeven door chloordampen en warme, vochtige lucht. De omstandigheden minimaliseren de psychologische barrière om binnen te komen. U kunt zonder moeite instappen.
Maar er is een verschil.
Als je het meer in waadt, is de kou glazig en onmiddellijk. Misschien denk je er halverwege beter over na, tot aan je middel ondergedompeld. Maar dan duw je je armen in het water en spat je het op je borst. Je zegt tegen jezelf: Daarna zul je je beter voelen.
Dat is de enige waarheid over zwemmen die altijd stand houdt.
Jij duikt erin.
Hoe lang duurt het om je aan te passen?
Het duurt vijfentwintig tot dertig slagen voordat uw ademhaling zich normaliseert.
In het begin is er een stekende kou rond je slapen, als een fijne, zingende hoofdpijn. Je lichaam voelt alsof het brandt in het water. Je ademt onder water enorme, geluidloze luchtstralen uit, als stil geschreeuw. Dan laten langzaam de spanning en de koude banden rond uw borst los.
Je wordt rustiger.
Het ritme dat je goed kent, nestelt zich. Je slagen raken het leigrijze oppervlak en herhalen zich. Een paar zonnestralen verlichten de kustlijn en duiken de zanderige diepte voor je in. Je bent onderweg. Jij bent er.
Waarom Open Water uw perspectief verandert
Plots begrijp je wat er de hele winter ontbrak.
Het is niet alleen het water. Het is het veelkleurige karakter van open water. De smaak van zand, bladeren en lucht. De lichtgolfactie die de wind tegen je aan duwt. De uitgestrekte golvend licht.
Het wordt ondenkbaar om terug te gaan naar binnenzwembaden en dit te missen. De wildheid van het water. Het samenspel tussen de fantasieën van de diepte en de bedwelmende helderheid van de lucht die op het water ligt.
Wat je aanvankelijk afschrikte, blijkt nu het mooiste van allemaal.
De kou verandert in helderheid. De ontoegankelijkheid van het water wordt de verfrissende eenzaamheid van dit meer. Je mengt je adem met het meer als een diepzeeduiker, waarbij luchtbellen gelijkmatig en ritmisch op de oceaanbodem vrijkomen, omgeven door een uitgestrekte, met water omhulde stilte.
Je zwemt je route met intensiteit. Je zwemt ver voorbij het einde. Je draait je om aan de oever en kijkt nog een laatste keer terug.
Je had gelijk. Daarna voel je je beter.
Meer dan dat.
