Na wybrzeżach i w głębi jałowych pustyń panują silne wiatry, niosąc przed sobą drobny, suchy piasek. Gdy ten przewiewny piasek natrafi na przeszkodę, wypada z zawieszenia. Z biegiem czasu takie osady gromadzą się, tworząc wydmy, które mogą osiągnąć wysokość 100 metrów.
Jeśli zmienisz kierunek wiatru, zmieni się kształt wydmy. Nie pozostają na miejscu. Na niektórych obszarach przybrzeżnych, takich jak Morze Bałtyckie, wydmy mogą w ciągu roku przesunąć się nawet o 20 metrów. Ruch ten nie jest jedynie ciekawostką geologiczną. Stanowi to bezpośrednie zagrożenie dla żyznych ziem.
Kiedy piasek pokrywa glebę, dusi plony. Zakopuje infrastrukturę. Aby temu zapobiec, inżynierowie i ekolodzy stosują techniki stabilizacji wydm. Najpopularniejszą metodą jest sadzenie roślinności o mocnym, głębokim systemie korzeniowym. Trawy i krzewy spajają piasek. Utrzymują wydmy w miejscu.
Dlaczego to jest ważne? Ponieważ niekontrolowany ruch wydm prowadzi do znacznych strat gruntów. Wiążąc piasek, chronimy tereny rolne i siedliska przyrodnicze przed pochłonięciem przez pustynię. Równowaga pomiędzy siłą wiatru a oporem roślin decyduje o tym, czy wydma pozostanie na miejscu, czy też się poruszy.
