Jack Black en Kyle Gass vormden niet zomaar een band. Ze bouwden een mythos. Tenacious D is het komische rockduo dat het volume van absurditeit harder zet en er riffs uit haalt die echt goed zijn. Het is een specifieke alchemie van rocktheater en uitgestreken humor die fans al tientallen jaren vasthoudt.
De geloofwaardigheid van de groep in de heavy-muziekwereld kreeg een enorme boost toen ze in 2014 de Grammy Award voor Best Metal Performance mee naar huis namen. Ze sleepten de prijs in de wacht voor hun cover van Ronnie James Dio’s klassieke rocker ‘The Last in Line’. Het was niet alleen een nieuwigheidsoverwinning. Het was een moment waarop de metalgemeenschap naar de clowns keek en zei: “Ja, deze jongens weten echt wat ze doen.”
Maar vóór de Grammy was er HBO.
Het duo speelde in hun eigen cultfavoriete serie Tenacious D, die werd uitgezonden van 1997 tot 2000. De serie duurde zes afleveringen. Elke aflevering duurde precies vijftien minuten. Perfect voor een snelle oplossing van fictieve vignetten die zowel hun mislukkingen als hun triomfen laten zien. De show presenteerde een surrealistische versie van hun leven, waarbij realiteit met fantasie werd gecombineerd op een manier die fris en losgeslagen aanvoelde.
“Ze veranderden het uitgangspunt van een sketchkomedie in een legitiem rockverhaal.”
De timing was perfect. Eind jaren negentig had de televisie honger naar iets vreemds. Tenacious D leverde raar op. Het leverde muziek op. Het leverde de manische energie van Jack Black en de stoïcijnse gitaartovenarij van Kyle Gass op.
Jaren later definieert dat vroege HBO-werk ze nog steeds. De Grammy voegde prestige toe. De nummers zorgden voor een langere levensduur. Maar de kernaantrekkingskracht blijft hetzelfde. Twee jongens die zichzelf serieus genoeg nemen om complexe metalriffs te schrijven, maar niet serieus genoeg om de grap te negeren.
Je kijkt nu naar de oude afleveringen. De productiewaarde is ruw. De grappen zijn gedateerd. Toch valt de chemie niet te ontkennen. Het is een momentopname van een moment in de popcultuur waar komedie en metal zonder verontschuldiging met elkaar in botsing kwamen.
De erfenis is niet alleen de onderscheiding. Het is de volharding. Ze bleven doorgaan. Ze bleven spelen. En fans bleven kijken.
