De meest beruchte inwoner van Dorset vervaagt. Opnieuw.
De Cerne Abbas Reus – die vijfenvijftig meter lange naakte kerel die een knuppel vasthoudt – is geëtst in een heuvel die wordt geteisterd door elke storm die we niet kunnen negeren. Hij is een van die dingen die iedereen meteen weet. Een silhouet dat weigert subtiel te zijn. Maar hem fris houden wordt steeds moeilijker.
De National Trust is eigenaar van de site. Zij zijn degenen die deze week tonnen vers krijt in zijn schets stoppen. Gewoon om er zeker van te zijn dat hij wit blijft. En zichtbaar.
Luke Dawson is daar boswachter. Hij kent het vuil. Of het krijt, al naar gelang het geval. Hij zegt dat de winterregens nu heviger zijn. Ze wassen het witte stof rechtstreeks van de helling voordat de zomerzon de kans krijgt om onder te gaan. Ondertussen laten milde, vochtige omstandigheden de algen de vrije loop.
Het is een dof effect.
“Het is een van die dingen die we niet echt kunnen bewijzen”, geeft Dawson toe. ‘Het is meer een rechtvaardige observatie van wat we daarboven zien.’
Klinkt wetenschappelijk genoeg, nietwaar? Dat is het niet echt. Het is gewoon nat weer dat dingen verslijt.
De liefdadigheidsinstelling verzorgt de Reus sinds 1920. De routine is eenvoudig: krijt het figuur ongeveer elke tien jaar opnieuw om onkruid en erosie te bestrijden. Gebruik schapen om het gras strak te houden als je niet in kalksteenpoeder aan het graven bent. Eenvoudig.
Of dat was het ook.
Nu beweert de Trust dat het weer roet in het eten gooit in dat ritme. Winteroverstromingen verwijderen het krijt sneller. Dan komt de droge periode. Het gras stopt met groeien, waardoor de krijtranden kaal blijven. Blootgesteld. Kwetsbaar. Het erodeert sneller.
Laten we even reëel zijn. De wereld is ongeveer 1,4°C warmer dan eind 19e eeuw. Vooral omdat we het verbranden van fossiele brandstoffen iets te leuk vonden. Het Met Office zegt dat het klimaat in Groot-Brittannië al niet meer lijkt op een paar decennia geleden. Verwacht warmere zomers. Natte winters. Het patroon zal niet breken.
Donderdag verscheen een nieuw rapport. Er staat dat er een kans van negentig procent is dat de wereld de komende vijf jaar een nieuw temperatuurrecord zal zien.
Wat betekent dat voor de grote man? Misschien heeft hij vaker dan eens in de tien jaar werk nodig.
Ze gaan dus aan de slag. Het herhalkingsproject kan 15 dagen duren. Ongeveer 300 mensen – personeel en vrijwilligers – zullen ongeveer 17 ton krijt een helling op slepen die op sommige plaatsen een op drie scoort.
Stijl. Zwaar. Brutaal.
Ze deden dit tijdens de recente hittegolven, die qua ellende bijna poëtisch aanvoelen. Ze graven de oude spullen op. Verpak de nieuwe spullen met de hand. Een proces dat in generaties niet is veranderd, behalve dat de jongens die het doen meer zweten dan vroeger.
Chole Baugh en Joe Ford zaten op het linkerscheenbeen. Ze wonnen een plek door te helpen via een loterijtrekking.
‘We wisten niet dat het een van de heetste dagen van het jaar zou worden,’ lachte Baugh, terwijl hij het gruis van haar voorhoofd veegde. ‘Het heeft me echt doen denken aan alle mensen die hier honderden jaren aan hebben gewerkt.’
Hard werken voor een gigantisch fallisch symbool. Lijkt passend.
Dit gaat echter niet alleen over de omtrek. Maanden geleden brachten publieke donaties £330.000 op. De Trust gebruikte dat geld om 138 hectare extra land rond het terrein te kopen. Meer grond. Meer bescherming.
In dat gebied liggen krijtgraslanden die rijk zijn aan soorten. Het heeft archeologische gegevens. Het herbergt zeldzame dieren in het wild. In het bijzonder de met uitsterven bedreigde Hertog van Bourgondische vlinder. Door het land te kopen, kan de Trust leefgebieden herstellen. Verbeter de toegang. Duik in onderzoek zonder het vuil eronder te verkopen.
En de figuur zelf? Nog steeds mysterieus. Nog steeds gedebatteerd.
Is hij een vruchtbaarheidsidool? Een Romein Hercules? Een satirische grap tegen Oliver Cromwell? Lokale historicus Ian Denness noemt hem een ‘echte ding-dong’, wat ongeveer de meest eerlijke beschrijving is die iemand ooit heeft gegeven.
De wetenschap geeft eigenlijk niets om de satire-invalshoek. Een onderzoek uit 2021 door de Trust suggereerde dat hij niet oud was. Niet echt. Sedimentanalyse wijst op de laat-Saksische periode, tussen 700 en 1170 n.Chr.. Laatkomer op de heuvel. Veel later dan de prehistorie. Veel later dan Rome.
Hij is geen overblijfsel uit het diepe verleden. Hij is middeleeuws. En nu vecht hij tegen het moderne weer.
Het krijt is vandaag vers. Morgen? Misschien niet zo veel.
