“Helaas is de enige manier om dit te doen het uitroeien van de grijze eekhoorn”
Bill Ferguson klinkt bot. Misschien te bot voor een artikel in een natuurmagazine, maar hij is de coördinator van een eekhoorngroep in Zuid-Schotland. Hij wil dat elke grijze eekhoorn dood is. Of in ieder geval helemaal uit het gebied verdwenen.
Waarom?
Eekhoornpokken.
Het is een virus dat wordt overgedragen door grijze eekhoorns. Ze negeren het meestal, halen hun schouders op en leven hun leven. Rode eekhoorns worden er echter mee geraakt en sterven snel. Er zijn onlangs verschillende gevallen opgedoken in de Grensregio, plus andere zakken in het hele land. Het is niet alleen een theoretische dreiging. Het virus is daarbuiten en circuleert.
Ferguson zegt dat er geen andere opties zijn. Geen magische remedie. Er is geen vaccin beschikbaar om te kopen, laat staan om wilde dieren te kunnen veroorloven. Als je rood levend wilt houden, moet je de dragers verwijderen. Dat betekent de grijzen.
Hij biedt geen compromis aan. We kunnen ze niet allebei houden. Eén soort moet het podium verlaten.
Totdat er een nieuw anticonceptiemiddel online komt – een hulpmiddel waarmee de grijzen op natuurlijke wijze kunnen afsterven – is het vangen en doden het werk dat gedaan moet worden. Het voelt wreed om het op te schrijven, maar het is op dit moment de realiteit ter plaatse.
Wat kunnen gewone mensen doen?
Controleer uw vogelvoeders. Die hangborden vol zonnebloempitten zijn voerstations voor beide soorten eekhoorns. Als er roodtinten rondhangen, zullen ze tijdens het diner waarschijnlijk schouder aan schouder staan met grijstinten. Haal de feeders naar beneden. Houd ze drie weken binnen. Maak ze goed schoon als je ze er weer uit haalt. Desinfecteer ze.
Het klinkt eenvoudig. Het is maar een voerbak, toch? Maar elke week die blijven liggen, wordt de cyclus doorbroken. Misschien koopt het wat tijd.
Er is hier natuurlijk geschiedenis. Grijze eekhoorns hebben niet altijd in Groot-Brittannië gewoond. Iemand heeft ze in de 19e eeuw vanuit Noord-Amerika meegenomen. Nu zijn ze overal en vermenigvuldigen ze zich terwijl het aantal inheemse rode wijnen afneemt. Het was een invasie, gewoon een stille invasie met harige staarten en zenuwachtige neuzen.
Natuurlijk haten mensen het idee van ruimen. Critici beweren dat eekhoornpokken niet eens meer de belangrijkste doodsoorzaak is, en beweren dat rode dieren de ziekte net zo gemakkelijk onder elkaar verspreiden, of misschien wel gemakkelijker. Ze wijzen erop dat de symptomen verwarrend zijn en overlappen met andere problemen. Het doden van dieren om een probleem op te lossen voelt rommelig, moreel twijfelachtig voor sommigen, absoluut lelijk.
Ferguson hoort deze argumenten. Hij schudt waarschijnlijk zijn hoofd over de wetenschap die ze aanhalen, of misschien heeft hij gewoon geen tijd om de semantiek te beargumenteren. De rode eekhoorns verdwijnen. De grijzen floreren. Er moet iets veranderen.
“Het wegwerken van grijzen is momenteel de enige manier waarop we de rode eekhoorn kunnen beschermen.”
Hij houdt zich aan de lijn. Geen zachte randen. Gewoon verwijderen.
Misschien voel je toch een beetje sympathie voor de grijzen. Ze zien er schattig uit op foto’s. Maar natuurbeschermingswerk gaat niet over schattigheid. Het gaat om balans. Soms lijkt de balans op een uitroeiingslijst.
Het anticonceptieonderzoek geeft een glimp van een toekomst zonder vallen. Maar het is er nog niet. Voorlopig blijft de beslissing dus staan. Houd de feeders in huis. Let op de bomen. Laat de rode tinten overleven terwijl de grijze tinten één voor één verdwijnen, of hoe het ook duurt om de grijze tinten te verwijderen
