Afgelopen donderdag 23 juli werd de Fields Medal 2026 uitgereikt. Vier winnaars. Eén daarvan is Hong Wang. Ze is professor aan de New York University. En ze heeft zojuist geschiedenis geschreven.
Wang is de derde vrouw die ooit de prijs mee naar huis neemt. De medaille is bijna 90 jaar oud. Het wordt vaak de Nobelprijs voor wiskunde genoemd. Maar vrouwen zijn het grootste deel van die tijd opvallend afwezig geweest. Vóór Wang hadden slechts twee anderen gewonnen.
De Internationale Wiskundige Unie heeft de namen geschrapt. Ze citeerden Wang voor het oplossen van het Kakeya-naaldvermoeden. Een tientallen jaren oude puzzel. Een probleem dat onderzoekers al vijftig jaar bezig hield.
Het blijkt dat het draaien van een naald in de 3D-ruimte moeilijker is dan het lijkt.
Hoe loste Hong Wang het Kakeya-vermoeden op?
De vraag is eenvoudig. Hoeveel ruimte heb je nodig om een naald zo te draaien dat hij in alle mogelijke richtingen wijst? Stel je een stok voor in een kamer. Draai het rond. De ruimte die het uitveegt, vormt een vorm. Het vermoeden vraagt: wat is de kleinst mogelijke vorm?
Een halve eeuw lang achtervolgden wiskundigen het antwoord. Ze liepen vast op de grenzen.
Wang sneed samen met medewerker Joshua Zahl door het lawaai heen. Ze behandelden elke mogelijke richting waar de naald naar toe kon wijzen als een bundel dunne buisjes. Zie het als een woud van microscopisch kleine pijpjes.
De truc? Het vinden van de precieze afweging.
Hoe dun kunnen die buizen worden? Hoeveel totale ruimte nemen ze eigenlijk in beslag? Wang gebruikte hulpmiddelen uit de harmonische analyse. Dat is de tak van de wiskunde die complexe signalen of vormen opsplitst in eenvoudigere basiscomponenten. Door de beweging van de naald op deze buizenbundels in kaart te brengen, vond ze de grens.
Haar bewijs is 127 pagina’s lang. Zij en Zahl hebben het niet alleen gepubliceerd. Ze controleerden het maandenlang. Wang gaf toe dat ze bang was dat het argument nog steeds onduidelijk zou zijn. Ze maakte zich zorgen over de duidelijkheid. Niet de juistheid.
De wiskundegemeenschap was het niet eens met de zorgen.
“Een resultaat dat maar één keer in de eeuw voorkomt” — Quanta Magazine
Het was geen schoon, triomfantelijk moment. Niet onmiddellijk. Het waren maanden van stilte. Toen viel het papier. Het zorgde voor een reeks onderscheidingen. Allemaal leidend hier. Op deze medaille.
De andere Fields-medaillewinnaars van 2026
Wang is niet de enige. De UNIU selecteerde drie andere ontvangers onder de 40 jaar.
Yu Deng van de Universiteit van Chicago. Hij verbond de punten tussen microscopische en macroscopische beelden van gassen. De kleine schaal overbruggen naar de zichtbare wereld.
John Pardon aan de Stony Brook Universiteit. Zijn werk loste grote problemen op in de topologie en geometrie. Vormen. Rondingen. De fundamentele structuren van de ruimte.
Jacob Tsimerman aan de Universiteit van Toronto. Hij ontwikkelde nieuwe technieken in de algebraïsche meetkunde. Tools die de voortgang van andere al lang bestaande puzzels vooruit hebben geholpen.
Vier winnaars. Vier heel verschillende benaderingen. Allemaal erkend vanwege hun uitmuntende ontdekkingen.
Waarom dit belangrijk is voor vrouwen in wiskunde
De genderkloof bij deze onderscheiding is groot. En recent.
Maryam Mirzakhani uit Iran doorbrak de barrière in 2014. Eerste vrouw die won.
Maryna Viazovska uit Oekraïne volgde in 2022.
Dat is alles.
Bijna 80 jaar lang heeft geen enkele vrouw de Fields Medal ontvangen. De overwinning van Mirzakhani in 2014 maakte daar een einde aan. Viazovska bewees dat het geen toevalstreffer was. De selectie van Wang in 2026 bevestigt dit. Drie vrouwen in 35 jaar.
Vóór 2014? Nul.
Het is een uitzonderlijk kleine groep. Maar het is een groeiende. Wangs werk aan het naaldvermoeden loste niet alleen een puzzel op. Het dwong het veld om anders naar het probleem te kijken. Harmonische analyse gebruiken op geometrische structuren? Dat is een verschuiving.
Is de kloof aan het dichten? Of zien we alleen de tip?
Wangs bewijs was complex. Het vereiste controle. Het vergde tijd. Het was niet elegant als het om een snelle truc ging. Het was diep.
Ze vond niet alleen het antwoord. Ze liet zien hoe de stukjes in elkaar pasten terwijl niemand anders het patroon kon zien. De naald draait. De buizenbundel. De ruimte krimpt.
We zullen zien wat er daarna komt. Waarschijnlijk iets onverwachts.
