Eén dosis zou het kunnen verhelpen. Dat is wat een nieuwe studie suggereert met betrekking tot cocaïneverslaving en psilocybine. Onlangs gepubliceerd in JAMA Network Open zien de resultaten er veelbelovend uit. Negentien deelnemers namen één trekje paddo’s. Zeventien namen difenhydramine – wacht nee – een placebo. Het antihistaminicum diende als controle. Meer mensen in de psilocybinegroep stoppen ermee.
Ze hebben ook therapie gehad. Het verwerken van de ervaring is belangrijk. Je kunt niet zomaar een pil slikken en weglopen.
Dr. Peter Hendricks van de Universiteit van Alabama leidt dit werk. Hij ziet een dringende noodzaak. Waarom? Er zijn geen door de FDA goedgekeurde medicijnen voor cocaïne- of methamfetamineverslaving. Niet één. Ondertussen doden overdoses Amerikanen met de minuut. De productie ligt op recordhoogte. Het aantal sterfgevallen stijgt.
Hendricks begon deze gedachtegang jaren geleden. Hij keek naar lokale gegevens in Birmingham. Cocaïnegebruik was de sterkste voorspeller van gevangenisstraf. Uit de gevangenis blijven betekende schoon blijven. Het trof zwarte mannen met een laag inkomen het hardst. Een demografie die voor deze misdaden tegen hogere tarieven wordt gearresteerd. Blanke mensen gebruiken meer. Maar zwarte mensen worden opgesloten.
Houdt het mechanisme water vast? Sommige deskundigen zeggen van wel. Robin Carhart-Harris zegt dat psychedelica de neuroplasticiteit stimuleren. Ze veranderen de manier waarop we denken. Verslaving gaat over vastzitten in starre lussen. Breek de lus. Je zou de gewoonte kunnen doorbreken.
Het is niet zoals standaardmedicijnen. Gabi Agin-Liebes van Yale wijst hierop. De meeste medicijnen richten zich op dezelfde chemische receptoren. Nicotinepleisters geven u veiliger nicotine. Opioïdevervangers binden zich aan dezelfde plekken. Psilocybine? Compleet anders. Het verandert het bewustzijn. Eén sessie. Binnen een therapiestructuur. Geen onderhoudsmedicijn. Je blijft het niet nemen.
Het is meer een katalysator.
Die enkele dosis verschuift het perspectief. Het brengt zelfcompassie. Dit kan het belangrijkst zijn voor cocaïne. Waarom? Omdat het terugtrekken van cocaïne niet fysiek pijnlijk is, zoals opioïden. Het is psychologisch. Nare dromen. Agitatie. Verlangen naar de haast. Een geest die gevangen zit in een sleur. Psilocybine zou de sleur wel eens kunnen openbreken.
Een commentaar in hetzelfde tijdschrift deed de wenkbrauwen fronsen. Ze sloten mensen met een depressie of angst uit. Dat beperkt de bevindingen. Eerlijk punt. Maar Carhart-Harris bestrijdt dit. Psilocybine werkt ook onder deze omstandigheden. Het zijn ook sporen. Misschien is het een Zwitsers zakmes voor de hersenen.
Hier is de wending die belangrijk voelt. De meerderheid van de deelnemers was zwart. Bij de meeste Amerikaanse psychedelische onderzoeken zijn blanke mensen betrokken. Vaak rijk. Denk aan Silicon Valley. Denk aan Michael Pollan. Denk aan elitekringen.
Agin-Liebes citeert een recensie die deze vooringenomenheid bevestigt. Welvarend, blank, hoge SES. Dat is de norm.
Hendricks veranderde hier het spel. Of geprobeerd. Ze brachten het niet op de markt als ‘kom maar op reis’. Dat trekt liefhebbers. Mensen die al in de magie geloven. Wie zou kunnen raden dat hun placebo niets doet, omdat ze weten hoe het medicijn voelt?
Nee. De advertentie was bot. Stop met cocaïne. Dat is alles. Geen psychedelische hype. Het resultaat? Een monster dat lijkt op echte mensen in Birmingham met een cocaïneprobleem.
Wordt het ‘verwachtingseffect’ geminimaliseerd? Waarschijnlijk.
De resultaten zijn vroeg. Klein. Maar ze schreeuwen om een groter proces. Verandert dit alles? Misschien niet alles. Maar het zet de deur open. Voor een stof die dit jaar talloze mensen het leven heeft gekost, telt dat wel ergens toe. Wij wachten nog steeds.
