De Chinese ruimtevaartorganisatie heeft ons eindelijk iets laten zien. Een foto. Het is echter wazig.
Tianwen-2 arriveerde op zijn doel. Het cirkelde rond een rots genaamd Kamo’oalewa. Deze rots is strikt genomen geen echte maan, maar speelt een rol terwijl hij naast ons in een baan om de zon draait. Quasi-satelliet klinkt pretentieus totdat je beseft dat deze asteroïde uiteindelijk zal wegdrijven. Verlaat ons geheel.
De CNSA deelde aanvankelijk niet veel. De sonde, die op 28 mei vanuit Xichang werd gelanceerd, bleef wekenlang in stilte liggen. Nu? Op 6 juli bevestigden staatsmedia Xinhua de aankomst. Hij draaide op 7 juni om de aarde na een tocht van 400 dagen over 600.00 mijl. Dat komt overeen met eerdere voorspellingen, maar de geheimhouding voelt zwaar.
Hier is de afbeelding vrijgegeven. Opgenomen vanaf 20 kilometer afstand, onthult het een probleem. De rots is klein. Ongeveer 130 voet breed. Misschien 40 meter. Eerdere schattingen zeiden dat het bijna drie keer zo groot zou kunnen zijn. Een schatting van 100 meter verdween in een veel krappere marge.
Het is ook kwetsbaar.
Vroege gegevens schreeuwen om een ‘puinhoop’. Losjes bij elkaar gehouden door zwakke zwaartekracht en stof. Het oppervlak is onstabiel. Weet je nog het oorspronkelijke plan? Een “anker en boor” techniek. Een gewaagde, bijna sciencefictionmanoeuvre om in een stevig oppervlak te zinken. Vergeet dat. Het is nu onwaarschijnlijk. De rots draait te snel, brokkelt te gemakkelijk af en biedt geen vlakke landingszone. Gewoon een grillige chaos.
‘Complexiteit’ en ‘risico’ zijn woorden die de CNSA daadwerkelijk in hun rapport gebruikte. Ze hoefden er geen gebruik van te maken, maar dat deden ze toch. Het testen van dit ding zal moeilijker zijn dan iemand op de eerste dag toegaf. Het bemonsteringsvenster zou op 4 juli zijn geopend. Er gebeurde niets. Nog. Wetenschappers zitten waarschijnlijk vast met het uitzoeken hoe ze dit bewegende doelwit kunnen aanraken zonder het – of zichzelf – te vernietigen.
Ze zijn van plan meer gegevens te verzamelen over de morfologie en de interne structuur. Stap voor stap. Voorzichtig. Als ze de monsters krijgen, laten ze ze in een capsule vallen voor terugkeer naar de aarde in november 2027. 44 km per uur. Een gewelddadig einde voor de container. China zou dan derde worden. In navolging van de Japanse Ryugu en de Amerikaanse Bennu. Een spannende race om wetenschappelijke opscheprechten.
Waarom zou je zoveel moeite doen voor een wazige aardappelvormige rots?
Omdat we antwoorden nodig hebben. Over water. Over organische moleculen. Over waarom het leven hier bestaat. Er bestaat een slepende theorie dat Kamo’oalewa mogelijk maanafval zou kunnen zijn. Brokken die zijn losgeslagen door een eeuwenoude meteoor die op de maan is ingeslagen. Marco Fenucci van de European Space Agency noemt het een open debat. Monsters zouden kunnen bewijzen of weerleggen dat het tot de metgezel van de aarde behoort, en niet tot de leegte tussen de planeten.
En dat is nog maar het eerste deel.
Tianwen-2 gaat niet met pensioen. Na het droppen van monsters in 2027 slingert het weer langs ons heen. Dieper uit. Op weg naar Mars en verder. In 2035 wordt 311P/PanStarS bestudeerd – een vreemd object dat zowel een komeet als een asteroïde is. De sonde blijft werken terwijl we wachten om te zien of die rotsen ooit echt deel uitmaakten van onze maan.
