Mei brak records. June versloeg hen. Juli? Net begonnen.
Vijftig jaar geleden zou wat we in juni zagen wetenschappelijk absurd zijn geweest. Vrijwel onmogelijk. Vandaag is het dinsdag. Voor de opwarming van de aarde is geen toestemming nodig. Het zorgt ervoor dat hittegolven frequent voorkomen. Lang. Intens.
Hitte is dodelijk. Jaarlijks verliezen ruim een half miljoen mensen wereldwijd hun leven door extreme temperaturen. Dit is het dodelijkste weertype ter wereld.
Denk je dat Net Zero dit morgen oplost? Nee. De CO2 die we al in de lucht hebben gepompt, zit vast. De temperaturen zullen hoe dan ook blijven stijgen.
“Dit is nog maar het begin”, zegt Hugh Montgomery van de UCL. Hij heeft het er niet over dat Londen een beetje plakkerig wordt. Hij zegt dat de langetermijneffecten woest zullen zijn.
Dingen ontvouwen zich nu op een heel, heel kleine manier. Wacht, majoor. Wild.
De klok strekt zich uit
Buiten de tropen is het seizoen voor temperaturen boven de 32 graden Celsius de afgelopen halve eeuw met twaalf dagen gegroeid.
In Europa, het snelst opwarmende continent op de kaart, begint het hittestressseizoen gemiddeld in juni. Het loopt tot eind september.
Dit jaar begon het in mei.
De blootstelling is toegenomen. Noord-Amerika. Europa. Zuid-Amerika. Afrika. Deze regio’s kennen tot 50 extra dagen van sterke hittestress vergeleken met de basislijn van 1970.
Neil Maxwell van de Universiteit van Brighton zegt het duidelijk.
Als je hittegolven hebt die langer duren, en dan heb je nog meer hittegolven, dan blijven mensen veel te lang in die verhoogde fysiologische toestand.
Het lichaam blijft gestresseerd. Ontstekingsmarkers pieken. De tolverbindingen.
De nachten koelen niet
Vóór 1998 was er vrijwel nooit sprake van sterke hittestress ‘s nachts.
Nu stijgen de nachtelijke temperaturen in West-Europa tweemaal zo snel als het mondiale gemiddelde.
Je lichaam heeft een temperatuurdaling nodig om in slaap te komen. De omgeving blijft warm, waardoor je niet slaapt. Of beter gezegd: je slaapt niet diep.
Een paar avonden missen? Reactietijden lijden eronder. De angst stijgt.
“Als je geen afkoelingsperiodes krijgt”, waarschuwt Montgomery. “Aanhoudende temperaturen zonder koeling hebben ergere gevolgen.” In de Britse context betekent dat nachten onder de 20 graden Celsius. Die nachten raken we kwijt.
2022 was de generale repetitie
De zomer van 2022 bracht ons apocalyptische beelden. Bosbranden in Frankrijk. Portugal. Spanje. De rivier de Po in Italië viel droog, waardoor vernielde nazi-schepen, nog vol met explosieven, in de Donau bloot kwamen te liggen. Groot-Brittannië bereikte voor de allereerste keer in de geschiedenis een temperatuur van 40 graden Celsius.
Meer dan 60.000 doden.
De Middellandse Zee kreeg het zwaarst te verduren. In Italië, Griekenland en Spanje steeg de temperatuur boven de 40 graden Celsius. De demografie maakte het nog erger. Oudere bevolkingsgroepen zijn minder goed bestand tegen hitte. Ze zijn vaak drager van chronische ziekten.
Opnieuw Montgomery.
Je krijgt ontstekingsreacties door hitte… Blootstelling aan hitte zelf veroorzaakt een slechte biologie die direct schadelijk is, vooral bij mensen met ziekten.
Samengestelde ellende
De frequentie van een warme dag gevolgd door een ‘tropische nacht’ (boven de 20 graden Celsius) is in Europa sinds de jaren zeventig met 73% gestegen.
Wetenschappers noemen dit samengestelde gebeurtenissen. Het lichaam kan niet herstellen. Het kan niet afkoelen. De stress stapelt zich op.
Europa kent meer langdurige hitte. Afrika? Drie keer zoveel kans op hete periodes die driekwart van het hele jaar bestrijken.
Bomen zijn geen magische kogels
Amerikaanse politici zijn dol op het planten van bomen en tegelijkertijd het pompen van meer CO2. In steden helpen bomen wel. Ze verduisteren het trottoir. Ze halen vocht uit de grond dat door de bladeren verdampt, waardoor de lucht afkoelt. Een dicht bladerdak kan de temperatuur in de buurt met maar liefst 10 graden Celsius doen dalen.
Maar we zijn nog lang niet genoeg.
Uit onderzoek blijkt dat de meeste steden niet over de 30% luifelbedekking beschikken die nodig is om stedelijke hitte-eilanden te neutraliseren. Kijk naar Parijs. Kijk naar Londen. Ruim 90% van hun gebouwen voldoet niet aan die drempel.
Wij planten jonge boompjes. We hebben bossen nodig.
Een somber vooruitzicht?
Er is geen suikerlaagje. De crisis is onmiddellijk. Toonaangevende wetenschappers als Nathalie Seddon, Kevin Anderson en Paul Behrens beweren dat de noodbriefing voorbij is.
Wij leven de briefing.
Dus pak jij een ventilator? Of accepteer je gewoon het nieuwe normaal?
De grafieken liegen niet. Maar misschien vertellen ze ook niet het hele verhaal.
