Het was geen storm. Was niet natuurlijk. Gewoon een raket die thuiskomt.
En toen het de atmosfeer raakte, liet het meer achter dan alleen vuur en angst. Het liet stof achter. Fijn metaalstof. Met name aluminium en koper en sporen van lithium.
De onzichtbare wolk
Atmosferische natuurkundigen kijken niet alleen omhoog. Ze meten.
Ze gebruikten lidar – dat is lichtdetectie en bereik, in wezen een gigantisch lasergeweer dat stralen de lucht in schiet om deeltjes in kaart te brengen – plus luchtmonsternemers om te controleren wat er rondzweefde nadat de Starlink was gelanceerd.
De resultaten toonden aan dat de metaalniveaus aanzienlijk stegen vlak na terugkeergebeurtenissen.
De pluim puin is niet verdwenen. Het verspreidde zich. Als rook, maar zwaarder. Volhardender.
Zie je, raketten gebruiken aluminium brandstof. Wanneer dat brandt of opbrandt, werpt het kleine deeltjes af. Deze verontreinigingen komen in de stratosfeer terecht. Die laag ligt 14 tot 64 km hoog. Hoog. Boven de meeste vliegtuigen. Boven het meeste weer.
Waarom het ons zou kunnen schelen
De meeste mensen denken dat de atmosfeer zichzelf reinigt.
Dat doet het. Langzaam.
Maar als je metalen in dat dunne stukje lucht blijft pompen, klopt dat dan? Misschien.
Klimaat wetenschap vertelt ons dat de stratosfeer ertoe doet. Het bevat de ozonlaag die de ultraviolette straling van de zon blokkeert. Als je met die omgeving knoeit, kun je met de temperaturen knoeien. Misschien windpatronen veranderen. Misschien niet.
Daarom zijn computermodellen belangrijk.
Wetenschappers voeren simulaties uit. Ze voeren de massa van het puin in. Zijn dichtheid. De chemie die betrokken is bij deze chemische reacties wanneer metalen zuurstof hoog raken.
Blijven deze deeltjes zweven? Ja. Mogelijk jarenlang.
Is dat een vervuilende stof? Technisch gezien wel. Het is ongewenste materie in een omgeving waar het niet zou moeten zijn.
Wie kijkt?
Een team van de Universiteit van Leicester leidde dit.
Het zijn geen alarmisten. Het zijn meteorologen. Mensen die lucht en weer bestuderen. Ze hebben hun gegevens gepubliceerd zodat iedereen met internettoegang deze kan lezen.
Geen betaalmuren. Geen bedrijfsmatige draai. Gewoon ruwe statistieken over aluminium- en koperconcentraties in de lucht na elke lancering.
Ze vonden een hogere dichtheid van metalen in de lucht na specifieke terugkeervensters. Niet overal. Gewoon daar. Als een schaduw die zich uitstrekt over een continent.
Het is nog niet voorbij
We lanceren nu meer satellieten dan ooit tevoren. Duizenden cirkelen rond de aarde. De meeste branden op. Sommigen niet. Ruimtepuin is al een nachtmerrie laag in een baan om de aarde, waar actieve ruimtevaartuigen vliegen. Maar hoog? In de stratosfeer? We denken er nauwelijks over na.
Is dit een noodgeval? Nee.
Is het een blanco cheque? Waarschijnlijk niet.
Maar als je je ooit hebt afgevraagd wat die contrails om 02.00 uur betekenen? Dat zijn soms niet alleen ijskristallen.
Controleer de logboeken.
Kijk of er die dag een lancering was.
Kijk dan naar de gegevens.
