Kate Smith was niet alleen een zangeres. Ze was een instituut. Ze werd geboren in Greenville, Virginia, op 1 mei 1909, en groeide als kind op met optreden voor het publiek. Op 17-jarige leeftijd was het pad duidelijk. Ze ging niet alleen zingen. Ze zou er haar carrière van maken.
Het was 1926. Ze vertrok naar New York City met dromen over roem. Ze kreeg een rol in de Broadway-musical Huwelijksreis Lane. Het leek het begin van alles. Het was het begin van een val.
Smith wilde zingen. De producenten wilden een grap. Ze castten haar in komische ‘dikke meiden’-rollen. Ze haatte ze. Ieder afzonderlijk.
Ze werd vooral gezocht voor komische ‘dikke meiden’-rollen die ze verachtte.
Jarenlang schommelde ze tussen Broadway-shows. Geen zang. Gewoon grapjes. Gewoon de clou zijn. Het was een sleur. Een lange, vernederende sleur.
Toen kwam 1930.
Een man genaamd Ted Collins kwam haar leven binnen. Hij was een leidinggevende bij Columbia Records. Hij keek verder dan de typecasting. Hij zag de stem.
Collins werd haar manager. Hij leidde haar carrière door de opkomst van de radio. Hij bleef aan haar zijde tot aan zijn dood in 1964.
Smith werd bekend als de ‘first lady van de radio’. Het was niet zomaar een titel. Het was een bewijs van een stem die een huiskamer kon vullen. Van de podiumlichten van Broadway tot de radiogolven van Amerika, ze heeft zichzelf opnieuw uitgevonden.
Maar dat is nog maar het begin.
De stem van een generatie
Collins hielp Kate Smith niet alleen bij het opbouwen van Kate Smith Sings op CBS van 1931 tot 1947. Ze hielp er ook mee om het een van de meest populaire radioprogramma’s van de jaren dertig en begin jaren veertig te maken. Bij haar allereerste uitzending koos Smith een deuntje waarvoor ze had geholpen bij het schrijven van de teksten: “When the Moon Comes over the Mountain.” Het was haar themalied.
Maar het nummer waarmee ze het meest geassocieerd wordt, is dat niet. Het is ‘God Bless America ’ van Irving Berlin.
Ze introduceerde het op Wapenstilstand 1938. Berlin gaf haar de exclusieve rechten om het een tijdje in de ether te zingen. Datzelfde jaar voegde ze Kate Smith Speaks toe aan haar schema. Een talkshow op de radio overdag. In de jaren veertig noemde iedereen haar de ‘first lady van de radio’.
“Dit is Kate Smith. Miss Smith is Amerika.”
Franklin D. Roosevelt zei dat in 1939 tegen koning George VI van Engeland. Hij stelde haar voor.
Haar opnames? Meer dan 2.000. Van negentien daarvan zijn elk meer dan een miljoen exemplaren verkocht.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog verkocht ze meer oorlogsobligaties dan wie dan ook. $600 miljoen waard. Ze vermaakte ook troepen door het hele land met haar reizende show.
Voorbij de ether
Smith bleef tot 1954 op de radio overdag. Het medium veranderde. Ze verhuisde mee.
Van 1950 tot 1954 presenteerde ze The Kate Smith Hour op televisie overdag. Het was niet slechts één show. Ze speelde ook in The Kate Smith Evening Hour op NBC van 1951 tot 1952. Daarna in The Kate Smith Show op CBS in 1960.
Ze stopte niet bij het uitzenden. Ze maakte haar concertdebuut in Carnegie Hall in New York City in 1963.
Schrijven was een andere uitlaatklep. Ze publiceerde twee delen autobiografie. Living in a Great Big Way kwam uit in 1938. Upon My Lips a Song volgde in 1960. Dan was er het Company’s Coming Cookbook in 1958. Niet alleen maar verhalen. Praktische dingen ook.
De erkenning kwam laat, maar was groot. In 1982 ontving ze de US Medal of Freedom.
Ze was decennialang de stem van Amerika geweest. De medaille was nog maar één stempel op een luid geleefd leven. De radiogolven vervaagden. De schermen veranderden. Maar de naam bleef hangen.
