Het Oxford Longevity Project zegt het. Minimaal tachtig procent. Dat is hoeveel verantwoordelijkheid we hebben als we ziek worden als we oud zijn. Het is geen lot. Het is niet geheel de schuld van de overheid.
Op de Smart Ageising Summit is zojuist een rapport verschenen met de titel Living Longer, Better. Het dringt terug op het idee dat fysiek verval onvermijdelijk is. De auteurs denken dat we meer controle hebben over onze levensduur dan we ons realiseren. Ze willen zelfs dat de overheid alcohol verbiedt, net zoals wij sigaretten verbieden.
Tot de groep daarachter behoren enkele grote namen uit de geneeskunde en de verouderingswetenschap. Heer Christopher Bal. Heer Muir Gray. Prof Dennis Noble. Ze dekken niet af. Het cijfer van 80 procent is eigenlijk conservatief.
Bal is eenennegentig. Een voormalig parachutistenofficier. Hij is van plan de honderd te halen.
“Sommigen zeggen dat het dichter bij de negentig procent ligt”, vertelde hij ons. “Maar ik denk dat 80 wel redelijk lijkt.”
Het is een gewaagde bewering. De meeste critici zeggen dat het te simpel is. Veel te simpel. Ze beweren dat mensen niet de volledige controle hebben over hun keuzes als je armoede of vervuiling meeneemt. Of hoe moeilijk het is om naar een dokter te gaan.
“Het rapport vermijdt betrokkenheid bij de maatschappelijke bepaling van gezondheid… en de rol van economische achterstelling.” – Nancy Krieger
Harvard-epidemioloog Nancy Krieger gelooft niet het hele verhaal. Ze vindt het leuk dat het rapport genetisch determinisme verwerpt. Ze haat het dat het de maatschappelijke druk negeert. Invloed van bedrijven. Slecht beleid. Die dingen bestaan. Ze zijn belangrijk.
Steven Woolf is het daarmee eens. Hij doceert volksgezondheid aan de VCU. Voor hem negeert het artikel de meerlagige grondoorzaken van ziekten.
“Er zijn factoren die verder gaan dan persoonlijke keuzes”, zegt Woolf. Mensen duidelijke richtlijnen geven is goed. Beleidsmakers hun gang laten gaan? Dat is gevaarlijk.
Devi Sridhar uit Edinburgh ziet het verband. Ze is het eens met het getal van tachtig procent. Maar ze wijst erop dat rijkdom samenhangt met gezondheid. Als dat het geval is, reguleert het openbare beleid individuele ziekten.
‘Zeggen we dat mensen met dure huizen gewoon meer discipline hebben?’ vraagt Sridhar.
Ball heeft een andere insteek. De schuld krijgen is goed nieuws. Als het jouw schuld is, kun je het oplossen.
“Het brengt hoop”, betoogt Ball. Of je nu rijk of arm bent. Of uw huis nu mooi is of een krot. Je hebt nog steeds keuzes. Die keuzes zorgen ervoor dat je langer leeft.
Hij geeft de schuld aan onze cultuur. Wij zoeken altijd naar externe redenen. Het zijn mijn genen. Het zijn mijn ouders. Ball zegt dat dat verkeerd is.
“Als je het foutenspel wilt spelen… is het allemaal je eigen schuld.”
Niet iedereen houdt van die energie. Jay Olshansky van UIC zet vraagtekens bij de wiskunde. Percentages hebben betekenis nodig. Als het rapport ervan uitgaat dat de gemiddelde levensverwachting zevenentachtig zal bedragen, is dat waarschijnlijk onrealistisch.
Bal is het daar niet mee eens. Hij wijst op de Twins Study. Omgevings- en levensstijlfactoren bepalen vijfenzeventig procent van de levensduur. Oxford Population Health ondersteunde dit. Ze keken naar 500.00 mensen in de Britse Biobank.
Blootstelling aan het milieu is belangrijker dan genen. Slechte gewoonten zijn belangrijker dan erfenis.
Het rapport geeft instructies. Ze zijn streng.
– Stop met het eten van bewerkt voedsel
– Drink geen alcohol
– Slaap is een prioriteit
– Geen eten na 18.30 uur
– Hanteer een ‘niet-vlees’-mentaliteit
Vooral op het gebied van alcohol is de houding fel. De huidige richtlijnen zijn zwak. Ball is niet bang om het te zeggen. Alcohol is giftig. Drink het niet. Het rapport zegt het duidelijk. De regering blijft stil.
Dus jij kiest. Of niet. Het rapport wacht op uw antwoord.
